Door Geoffrey Ménissier, gepubliceerd op , bijgewerkt op .
Ook beschikbaar in: 🇫🇷 🇬🇧 🇪🇸 🇵🇹 🇩🇪 🇮🇹
In het kort
We gingen een week naar de Morbihan, niet aan de kust maar naar Quistinic, in het Blavetdal. Een mooie kans om de rivier te ontdekken, de menhirs van Carnac terug te zien, het schiereiland Quiberon te verkennen, over de Golf te varen en een dag op het Île d'Arz door te brengen.
0 reacties
We hadden net een eerste vakantieweek in Finistère achter de rug, kamperend met het gezin in de buurt van Landéda. Daarna wilden we in Bretagne blijven, maar een andere kant ervan ontdekken. In plaats van de kust op te zoeken, besloten we het binnenland in te trekken, naar de Morbihan. Zo streken we een week neer in Quistinic, midden in het Blavetdal.
De Blavet is een rivier van 150 km die door het platteland kronkelt, langs bossen, oude dorpjes en wandelpaden. Bij Lorient mondt hij uit in de oceaan. Langs de oevers loopt een groene route die tegenwoordig veel wandelaars en fietstoeristen trekt, maar het is ook een dal vol geschiedenis: Romeinse wegen, middeleeuwse kastelen, molens en sluizen getuigen van de grote rol die de rivier speelde in het vervoer over water. Ver van de zomerdrukte ontdekten we een rustiger Bretagne, met het gezin en met onze beagle Glasgow.
Ons onderkomen was een karaktervol huis uit 1739, dat we op Airbnb hadden gevonden. We waren meteen bij aankomst verkocht: oude stenen, een heel smaakvolle inrichting en een tuintje met een barbecue. Glasgow vond al snel haar plekje op het gras. Binnen is het net zo aantrekkelijk. Dankzij de dikke muren blijft het koel op de begane grond, wat midden in de zomer heerlijk is. Boven wachtte ons een grote, ruime slaapkamer, en het derde niveau was een hele verdieping voor Victor alleen. De eigenaars zijn ontzettend aardig. Ze verwelkomden ons met wat groenten uit de tuin en bieden kano's en fietsen aan. Ook al zijn we er niet aan toegekomen om ze te gebruiken, je voelt echt de Bretonse gastvrijheid.
Op een paar minuten van Quistinic ligt Poul-Fetan, een levendige reconstructie van het Bretagne van vroeger. Alles is hier erop gericht om bezoekers terug te voeren naar het dagelijks leven halverwege de 19e eeuw.
We kwamen er aan het eind van de ochtend aan. Het was er gezellig druk: ambachtslieden in traditionele klederdracht en demonstraties van oude ambachten zoals weven, boter karnen, brood bakken en kaarsen maken. De stenen huizen met rieten daken voelen als een decor dat in de tijd is blijven stilstaan. Victor deed mee aan een paar ouderwetse spelletjes, maakte kennis met de boerderijdieren en keek nieuwsgierig toe hoe het brood werd gemaakt. We hadden broodjes meegenomen, maar de geur van kouign-amann die ter plekke werd gebakken, was te verleidelijk. De dorpsbakkerij verkoopt ze nog warm, en daar kun je moeilijk weerstand aan bieden. We brachten een groot deel van de dag door in Poul-Fetan. Honden zijn welkom op het terrein (maar niet binnen), wat handig is. We gingen naar huis met het gevoel dat we een sprong terug in de tijd hadden gemaakt.
Die dag niets bijzonders: we wandelden wat in de omgeving en genoten van de rust in het huis. 's Avonds gingen we naar de avondmarkt van Quistinic, met een gezellige sfeer, kraampjes met streekproducten en kunstenaars. We gingen naar huis met wat proviand en twee schilderijen van Ronan Pincemin, een kunstenaar die regionaal erfgoed combineert met een fantasiewereld.
Je kunt moeilijk in de Morbihan verblijven zonder langs Carnac te gaan. De megalithische rijen, wereldberoemd, zijn indrukwekkend door hun omvang. Duizenden menhirs staan opgesteld over een afstand van meerdere kilometers. Hun oorsprong blijft een raadsel: graven, religieuze monumenten of astronomische kalenders, er zijn veel theorieën.
We begonnen bij de Maison des Mégalithes, waar je de geschiedenis van de plek beter leert begrijpen. Met Glasgow liepen we daarna liever op ons gemak rond dan mee te gaan met een rondleiding. Het alignement van Ménec, met zijn perfect geordende rijen stenen, is bijzonder indrukwekkend.
Daarna klommen we naar de Tumulus Saint-Michel, niet ver daarvandaan. Deze grafheuvel biedt een panoramisch uitzicht over de baai van Carnac. Hij werd rond 4500 v.Chr. gebouwd en laat zien hoe belangrijk de streek al in de prehistorie was.
Na deze duik in de oude geschiedenis reden we naar Auray. Het stadje is charmant, met zijn geplaveide straatjes en vooral de wijk Saint-Goustan, een oude haven aan weerszijden van de gelijknamige brug. De vakwerkhuizen, terrasjes en levendige kades nodigen uit om rond te slenteren.
We lunchten in brasserie L'Armoric, bekend om zijn mosselen, op het terras, waar we genoten van de fijne omgeving. 's Middags bekeken we de kerk Saint-Sauveur en de straatjes eromheen.
Voordat we teruggingen, sleepte Victor ons mee naar speelpark “Le P'tit Délire”. Glijbanen, trampolines, klimparcoursen in de bomen en hangende netten hielden hem tot het eind van de middag bezig. Hij vond het zo leuk dat hij ons liet beloven later in de week terug te komen.
We zochten de oceaan weer op en reden naar Quiberon. Het schiereiland is beroemd om zijn stranden en zijn wilde kust. We concentreerden ons op de westkant, rond Port Rhu.
De wandeling over het kustpad is prachtig: grillige kliffen, natuurlijke bogen zoals die van Port Blanc en spectaculaire uitzichtpunten. De golven beuken met een aanhoudend gebulder tegen de rotsen. We zagen heel veel surfers, maar let op: honden zijn niet toegestaan op de stranden.
Een incident in het bos: op de terugweg stopten we in het staatsbos van Camors om de dolmen van Roh Du te zien. Helaas werd het eind van de dag verstoord: bij het parkeren reed ik de auto vast op een boomstronk die door de laagstaande zon niet te zien was. We konden niet meer weg. We moesten een takelwagen bellen, die gelukkig snel kwam. Meer schrik dan schade: de auto had niets ernstigs, maar dit voorval zullen we niet snel vergeten.
Deze dag stond helemaal in het teken van het Blavetdal. Eerste stop: Baud, een aangenaam stadje waar we lunchten in crêperie “Au Bon Vieux Temps”. De galettes zijn er uitstekend en het onthaal is hartelijk.
Na de lunch gingen we naar de menhir van Kernars. Hij staat aan de rand van een akker en laat eens te meer zien hoe rijk de Morbihan aan megalieten is. Maar het bezoek was snel voorbij: een bij stak me in mijn schouder en liet ons niet meer met rust, tot ze ons zelfs achtervolgde tot aan de auto. Al rennend zagen we vlakbij een bord “gevaarlijke bijen”. De gids van het toeristenbureau had dat detail niet vermeld.
We gingen verder met een wandeling vanuit Saint-Rivalain, langs de rivier. Het pad is populair bij fietstoeristen, want de groene route langs de Blavet maakt deel uit van fietsroute V8 in Bretagne (van Saint-Brieuc naar Lorient). Een ideale manier om de Morbihan op de fiets te ontdekken.
We vertrokken vanuit Vannes met de Compagnie du Golfe voor een rondvaart van twee uur. De boot laveert tussen de eilanden door, vaart langs het Île aux Moines en komt dicht langs de Pointe de Kerpenhir. De kapitein geeft bij elke etappe uitleg, en je begrijpt waarom de Golf soms de “kleine binnenzee” wordt genoemd.
Een hoogtepunt is de passage langs het eilandje Er Lannic, met twee steencirkels van menhirs. De ene is nog zichtbaar, de andere ligt deels onder water, een herinnering aan het stijgende water in de loop van de millennia. Met de cairn van Gavrinis op de achtergrond is het een indrukwekkend gezicht.
Daarna gingen we aan land op het Île d'Arz. Het is wilder en rustiger dan het Île aux Moines en je verkent het het best te voet. Na de lunch staken we het eiland over naar het strand van Brouhel en plukten onderweg wilde bramen. Glasgow genoot net zo van de wandeling als wij. De boottocht terug aan het eind van de middag rondde deze dag op zee af.
Na een goed gevulde week was het tijd om naar huis te gaan. De rit naar Parijs is lang, maar de herinneringen die we hadden verzameld, hielden ons gezelschap.
Conclusie: wat je meeneemt van een gezinsweek in de Morbihan
Dankzij dit verblijf ontdekten we een andere kant van Bretagne. Ver van de badplaatsen biedt het Blavetdal een rustgevende omgeving met glooiende landschappen, authentieke dorpjes en wandelingen langs de rivier.
Reizen met het gezin en een hond is hier eenvoudig: de paden zijn goed toegankelijk, de vakantiehuizen geschikt en veel activiteiten zijn leuk voor kinderen. Tussen historisch erfgoed, zoals in Carnac of Poul-Fetan, ontspannen momenten op het platteland en uitstapjes naar de kust en de eilanden is de balans perfect.
Voor een week in de Morbihan bleek Quistinic een ideale keuze. Je vindt er rust en zit toch dicht bij hoogtepunten als Quiberon, Auray en de Golf van Morbihan. Een bestemming die we aanraden aan iedereen die cultuur en een gezinsvakantie wil combineren, en vergeet niet: ook de hond is er welkom.
Vond je dit artikel leuk? Bewaar het op Pinterest.
Volg ons op sociale media om op de hoogte te blijven van onze volgende reizen. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
