Door Geoffrey Ménissier, gepubliceerd op , bijgewerkt op .
Ook beschikbaar in: 🇫🇷 🇬🇧 🇪🇸 🇵🇹 🇩🇪 🇮🇹
In het kort
We gingen op ontdekking langs de 3 Abers van Finistère: de Aber Benoît, de Aber Wrac'h en de Aber Ildut. Op het programma: een week kamperen bij Landéda. We verkenden het Île Vierge met zijn vuurtoren en maakten een uitstapje naar Ouessant.
0 reacties
Deze zomer kozen we voor een vakantie in Bretagne. Ons plan: eerst een week kamperen in Finistère, tussen de Aber Wrac'h en de Aber Benoît, en daarna een tweede week in de Morbihan.
Kijk voor vertrek even op de website Tout commence en Finistère, een goede bron om je verblijf in het departement voor te bereiden: ideeën voor wandelingen, activiteiten, een evenementenagenda… alles staat erop.
Het was ons tweede verblijf op camping Penn Enez. We waren er in 2017 al een paar dagen geweest, na onze week in New York. Maar dit keer was het anders: we kwamen terug met onze zoon Victor en onze jonge hond Glasgow, een beagle van tien maanden. De camping ligt aan zee, in de duinen, tussen twee abers. De omgeving is ruig, met uitzicht op de Atlantische Oceaan en het Kanaal. Ik las dat de vuurtoren van het Île Vierge de grens markeert tussen de oceaan en de zee.
Voordat we over onze week vertellen, moeten we eerst uitleggen wat de Abers zijn. Deze riviermondingen, typisch voor de noordkust van Finistère, lijken op Bretonse fjorden. De oceaan dringt ver landinwaarts door, waardoor het landschap verandert met de getijden. De Aber Wrac'h, de Aber Benoît en de Aber Ildut zijn de bekendste.
De streek van de Abers ligt rond Lannilis, Landéda en Saint-Pabu. Het is een authentiek stukje Bretagne, waar vissershavens naast rustige dorpjes, spectaculaire vuurtorens en fijne zandstranden liggen. Dit deel van Finistère is minder druk dan de zuidkust, het schiereiland Crozon of de Roze Granietkust, en is ideaal voor een kampeervakantie met het gezin of een reis met je hond: je vindt er zowel natuur als veel goed begaanbare kustpaden.
We kwamen aan het eind van de dag aan op camping Penn Enez. Het was de eerste keer dat we met Glasgow kampeerden. We hebben een Decathlon Arpenaz 4.1-tent, die we een paar zomers geleden al hadden getest in de Lot. Hij staat vrij snel, en dat is fijn na een lange rit. De camping is eenvoudig: een gemeentecamping met sanitair, een paar plekken langs de duinen en een kleine winkel bij de receptie. Alles wat je nodig hebt, zonder overbodige luxe. 's Avonds maakten we een eerste wandeling door de duinen, tussen het strand van Penn Enez en dat van Plougouri. Glasgow ontdekte het zand met een onuitputtelijke energie. 's Nachts probeerden we haar aan het voeteneind te laten slapen, maar ze bleef aandringen om bij ons op het matras te komen. Uiteindelijk gaven we toe. En deze kampeerweek deed haar goed: Glasgow, nog jong, paste zich eindelijk aan ons ritme aan en sliep tot 6.30 of 7.00 uur, echt vooruitgang vergeleken met thuis, waar ze om 5.00 uur wakker werd.
Bij zonsopgang en bij zonsondergang komen er veel konijnen uit de duinen. Glasgow rook ze en kon niet stilzitten. Het werd een vast ritueel: elke ochtend en elke avond een rondje rennen door de duinen om te proberen ze te vangen, natuurlijk zonder succes.
Op zondag hielden we het simpel. We gingen naar de haven van Landéda, midden in de Aber Wrac'h. Hier dobberen zeilboten in de haven, beschut door de pieren. Het is klein maar levendig, met cafés en restaurants. We lunchten op het terras van Ty Billig Ar Mor: de eerste galette van de week, met uitzicht op de boten. De sfeer is ontspannen en gezellig, ideaal voor gezinnen.
Na een bezoekje aan het toeristenbureau om informatie over de omgeving te halen, brachten we de middag door op het strand van Plougouri. Victor speelde in het zand en Glasgow verkende de omgeving.
In 2017 hadden we restaurant Captain aan de haven geprobeerd, uitstekend maar zonder terras. Met een hond is dat lastiger, dus dit keer kozen we liever voor adressen waar je buiten kunt zitten.
De Aber Wrac'h is een van de grootste abers van Finistère. Hij is 33 km lang en de haven speelde lange tijd een strategische rol voor de handel en de visserij. Tegenwoordig trekt hij vooral pleziervaarders en watersporters. De vuurtoren van het Île Vierge, die je in zee ziet staan, is zijn beroemde wachter.
Maandag was het regenachtig, maar dat hield ons niet tegen. Vanuit de haven van de Aber Wrac'h namen we de boot naar het Île Vierge. Goed nieuws: honden zijn welkom aan boord en op het eiland. De overtocht is kort, maar je voelt je meteen in een andere wereld. Sandrine bleef met Glasgow over het eiland wandelen, terwijl Victor en ik na de uitleg van de gids naar de top van de vuurtoren klommen.
De vuurtoren van het Île Vierge werd in de 19e eeuw gebouwd en is met zijn 82,5 meter de hoogste vuurtoren van gehouwen steen in Europa. Je bereikt de top via een trap van 365 treden. Eenmaal boven is het uitzicht spectaculair: de oceaan strekt zich uit zover het oog reikt, bezaaid met riffen en eilandjes. De gids vertelt over de vuurtorenwachters, de moeizame bouw en de stormen die deze kust teisteren.
Terug aan land hadden we honger. We stopten bij La Palue. Van buiten lijkt het een gewone pizzeria, zoals op de gevel staat. Maar binnen ontdekten we een klein, verborgen terras in de schaduw. De Frans-Aziatisch geïnspireerde keuken was een heerlijke verrassing. Een adres dat we van harte aanraden.
's Middags reden we naar het dorp Meneham, een oud gehucht van vissers en wierrapers. De lage stenen huisjes, dicht tegen de rotsen aan gebouwd, lijken uit een andere tijd te komen. Het gerestaureerde gehucht biedt nu onderdak aan ambachtslieden en tentoonstellingen. Een bezoek dat volwassenen en kinderen evenveel zal bevallen.
Op dinsdag gingen we wandelen op het schiereiland Saint-Laurent. Vanaf de punt fotografeerden we de vuurtoren van Le Four, die midden in de golven staat. Net als de vuurtoren van Kéréon is het een zogeheten “hel” (een vuurtoren in open zee), in tegenstelling tot de “vagevuren” (vuurtorens op kleine, afgelegen eilandjes) en de “paradijzen” (vuurtorens aan de kust).
We lunchten bij broodjeszaak Le P'tit Cintré, eenvoudig en goed, met heerlijke friet. Op de terugweg kwamen we langs een antiekwinkel, waar we een klein oud lijstje met een gravure van een boot vonden, dat nu in onze woonkamer hangt.
We stopten ook bij de kapel Saint-Jaoua in Plouvien. Finistère telt meer dan 1.000 kapellen. Veel ervan werden gebouwd tijdens de kerstening, soms op de plek van oude heidense heiligdommen. Door deze unieke dichtheid heeft het departement de bijnaam “land van de heiligen”.
's Ochtends gingen we wandelen langs de Aber Benoît, ter hoogte van Saint-Pabu. Het strand van Korn ar Gazel strekt zich uit zover het oog reikt. Vanaf de hoger gelegen delen kijken mooie huizen uit over de riviermonding, en we droomden ervan er een te hebben voor onze vakanties. De Aber Benoît is 31 km lang en intiemer dan zijn buurman, de Aber Wrac'h. Het water staat bekend om de kwaliteit van de oesters die hier worden gekweekt. De plek heeft ook een militaire geschiedenis: tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ze gebruikt als basis voor Duitse onderzeeërs.
's Middags bezochten we de archeologische vindplaats Iliz-Koz, de indrukwekkende resten van een kerkhof met kerk dat in 1729 werd verlaten vanwege het oprukkende zand. Er zijn zelfs riddergraven, waar Victor helemaal weg van was. Het is boeiend om te ontdekken dat lokale legendes (over een kerk die in één nacht door het zand werd verzwolgen) een historische kern hebben, die langzaam in de vergetelheid is geraakt.
's Avonds aten we bij crêperie Mémé Lilia, tegenover het strand van Kervenni. De galettes en crêpes zijn uitstekend, en de zonsondergang boven zee maakt het helemaal magisch. In 2017 hadden we Castel Ac'h geprobeerd, een visrestaurant er vlak naast, maar duurder. Dit keer zochten we met Victor en Glasgow iets eenvoudigers en gezelligers.
Op donderdag deden we het rustig aan. Victor genoot van het strand vlakbij en speelde met een vlieger die we twee dagen eerder bij een antiekwinkel hadden gevonden. We lunchten aan de haven van Landéda, dit keer bij L'Escale, met mosselen en friet. 's Middags slenterden we rond zonder vast plan. Zulke rustmomenten horen ook bij het plezier van een kampeervakantie met het gezin.
Ons laatste grote uitstapje van de week: in Lanildut namen we de boot naar Ouessant. De overtocht over de Iroise-zee is al een avontuur op zich: op open zee hadden we het geluk dolfijnen te zien. Victor was helemaal betoverd, ondanks de opkomende zeeziekte. We concentreerden ons op het zuidwesten van het eiland. Het vuurtorenmuseum (Musée des Phares et Balises) vertelt het verhaal van deze bouwwerken, onmisbaar voor de veiligheid op zee (het museum is van 2023 tot 2026 gesloten voor renovatie). De winderige Pointe de Pern biedt een indrukwekkend panorama.
Onderweg plukten we wilde bramen. Het kustpad bracht ons terug naar het dorp, in totaal een wandeling van ongeveer 8 km. Een mooie prestatie voor Victor, die trots was dat hij zo ver had gelopen. Voor we aan boord gingen, trakteerden we onszelf op iets lekkers op het terras van Roc'h ar Mor, met uitzicht op zee. Daarna terug naar Lanildut. Dit keer geen dolfijnen, maar wel een rustigere zee.
Lanildut is het beginpunt van de Aber Ildut, een andere aber van Finistère. Hij is 20 km lang en staat bekend om zijn graniet, dat al sinds de oudheid wordt gewonnen. Hiervandaan kwamen de stenen voor de sokkel van de obelisk van Luxor op de Place de la Concorde in Parijs.
Deze week in de Abers liet ons een ruig en authentiek Bretagne zien. Het is perfect voor een kampeervakantie met het gezin: natuur, stranden, wandelingen en ongerepte dorpjes. Reizen met een hond is makkelijk: op de meeste paden en boottochten zijn honden welkom, ook al is de toegang tot sommige stranden beperkt.
Tussen de Aber Wrac'h, de Aber Benoît, de Aber Ildut en het uitstapje naar Ouessant ontdekten we afwisselende landschappen van riviermondingen, vuurtorens en vissersdorpjes. Een ideale bestemming als je natuur, erfgoed en een gezinsvakantie in Bretagne wilt combineren.
Vond je dit artikel leuk? Bewaar het op Pinterest.
Volg ons op sociale media om op de hoogte te blijven van onze volgende reizen. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
