Door Geoffrey Ménissier, gepubliceerd op , bijgewerkt op .
Ook beschikbaar in: 🇫🇷 🇬🇧 🇪🇸 🇵🇹 🇩🇪 🇮🇹
In het kort
We brachten een week door in Normandië, in Port-Bail-sur-Mer: een mooie kans om met het gezin de westkust van de Cotentin en de Chausey-eilanden te ontdekken. Dit kun je allemaal doen in de Cotentin voor een onvergetelijke gezinsreis.
0 reacties
Deze zomer gingen we met het gezin naar de Cotentin. Toen ik me voor dit artikel aan het inlezen was, merkte ik dat niet iedereen het eens is over wat de Cotentin precies is. Voor sommigen is het alleen het noordelijke derde deel van het departement Manche, en dan hoort Port-Bail-sur-Mer, waar we verbleven, er niet bij. Voor anderen is wat ik net beschreef het “schiereiland Cotentin”, terwijl de Cotentin zelf groter is en doorloopt tot aan Granville. Een eenduidig antwoord is dus lastig: laat gerust je mening achter in de reacties onderaan het artikel. Voor wie de streek helemaal niet kent: we zitten ongeveer halverwege tussen Mont-Saint-Michel in het zuiden en Cherbourg in het noorden.
Aanvulling: dank aan het toeristenbureau van de Cotentin voor hun antwoord: “Historisch gezien kwam de Cotentin overeen met de grenzen van het departement Manche. Tegenwoordig is het departement Manche verdeeld in verschillende intergemeentelijke samenwerkingsverbanden: Le Cotentin, Côte Ouest Centre Manche, Coutances Mer et Bocages, Granville Terre et Mer, Mont Saint-Michel Normandie en Saint-Lô Agglo. De Cotentin beslaat een derde van het departement, met een denkbeeldige lijn van de Baie des Veys naar Denneville. Port-Bail-sur-Mer hoort dus wel degelijk bij de Cotentin.”
Om de tijd te nemen en overal echt van te genieten, bezochten we alleen het westelijke deel van het schiereiland. Hier kijkt de kust uit op de Kanaaleilanden (Jersey, Guernsey…) en op de archipel van Chausey, die wel Frans is. Voor het oostelijke deel (de stranden van D-Day, Barfleur, Saint-Vaast-la-Hougue…) komen we een andere keer terug.
Via Airbnb huurden we een klein huisje in Port-Bail-sur-Mer. Het ligt op een steenworp afstand van het strand en heeft een fijn terras. De Cotentin wordt door zijn ruige karakter weleens vergeleken met Schotland of Ierland: lange stranden, charmante dorpjes en kustpaden. Het was ons eerste bezoek aan dit stukje Normandië. Wat fotografie betreft: ik had net een nieuw objectief gekocht voor mijn Nikon Z5, de 40mm F2. Het is minder veelzijdig dan mijn 24-70, maar een stuk lichter, en met Victor maakt dat echt verschil!
Op onze eerste dag bezochten we Port-Bail. Het stadje herken je meteen aan de stenen brug met 13 bogen, waarboven de kerk uittorent. In deze riviermonding komt de zee bij vloed tot aan het stadje. We kwamen op de fiets: mountainbikes hoorden bij de uitrusting van ons vakantiehuis, en van het centrum naar het strand is het 2 km. Op zondagochtend is het marktdag, en daar vonden we onze lunch.
Het strand van Port-Bail loopt ongeveer 8 km naar het noorden door, tot aan de Cap de Carteret. Dat was ons uitje voor de middag. We liepen langs de haven naar het strand, dat je herkent aan de strandhuisjes met blauwe deuren. Het was eb en Victor speelde in een kleine zeearm. Een bui joeg ons weg en we schuilden in het stadje, getroost met wafels voor de een en ijsjes voor de ander.
Aan het einde van de haven van Barneville-Carteret ligt een veerterminal met boten naar Guernsey. Vergeet niet dat je tegenwoordig een paspoort nodig hebt om naar de Kanaaleilanden te gaan. Aan het einde van de dag maakten we vanaf de duinen een paar foto's van de zonsondergang.
Op maandagochtend, toen we door de folders van ons vakantiehuis bladerden, zagen we een activiteit die Victor misschien leuk zou vinden: “Autour de l'âne”. We gingen er weer met de fiets naartoe, want via een fietspad kun je de provinciale weg vermijden. Daar kozen we voor een korte tocht met een ezel en zijn karretje, samen met Pascale, die ons vertelde over de streek en de dieren. Victor zat eerst in de kar en klom voor de laatste meters op de rug van “Jazz”. Op de terugweg bewonderden we vanuit Port-Bail de duinen van Lindbergh, waar de rivier de Olonde in zee uitmondt.
Na de lunch (en het middagdutje) reden we naar het noorden, het schiereiland Cotentin op. Onze eerste stop was de Nez de Jobourg, na Mont-Saint-Michel de meest bezochte toeristische plek van de Manche. De kliffen behoren tot de hoogste van Europa: op 128 meter boven zee zie je de vele Kanaaleilanden in de buurt liggen, waaronder Alderney. We maakten een korte wandeling over de Sentier des Douaniers (het kustpad GR223), met Victor in de draagzak die we voor de Grand-Bornand hadden gekocht. Hij was sinds het jaar ervoor flink gegroeid en het was vast de laatste keer dat ik hem zo kon dragen. Onder de kliffen liggen grotten die je bij eb kunt bezoeken, met gidsen van de vereniging “A la découverte de la Hague”.
Onze tweede stop was de vuurtoren van Goury (ook wel de vuurtoren van La Hague). Hij is gebouwd van behouwen graniet en is 50 meter hoog. We maakten een paar foto's vanaf de rotsen en bezochten daarna het gebouw waarin het reddingsstation zit. Een klein restaurant verkoopt fish and chips: hoewel het midden op de middag was, kon ik het niet laten. Sandrine en Victor namen een ijsje.
Een laatste stop maakten we in Port Racine, vaak “de kleinste haven van Frankrijk” genoemd. Ik weet niet of er historisch iets van klopt, maar het plekje is charmant. De bootjes van vissers en plezierschippers liggen vastgemaakt aan touwen die van het ene einde van de pier naar het andere zijn gespannen.
Op dinsdag gingen we richting Granville. Na daar te hebben geluncht en Victor een paar rondjes in de draaimolen te gunnen, stapten we aan boord van een van de boten van “Jolie France”, op weg naar de Chausey-eilanden. We vertrokken om 14.00 uur, met een retourticket voor 20.30 uur. De overtocht duurt iets minder dan een uur. Ik had gelezen dat je soms dolfijnen kunt zien, maar helaas deze keer niet. Bij eb telt de archipel van Chausey 365 eilandjes, bij vloed 52; de Grande Île is het enige bewoonde eiland.
Er liggen prachtige witte zandstranden. Maar voordat we daarheen gingen, maakten we de korte wandeling naar de vuurtoren en het fort. Daarna staken we het eiland over naar het strand van de Grande Grève. Onderweg kwamen we langs het oude fort. Het dateert uit 1550 en werd gerestaureerd op verzoek van Louis Renault, de oprichter van het automerk. Het is nu privéterrein en niet te bezichtigen.
Het was eb en Victor ontdekte vol enthousiasme de krabben. We zwommen even, het water was best lekker. Aan het einde van de dag liepen we terug naar de aanlegsteiger. Er zijn een paar restaurants, hotels en gîtes. Wil je er overnachten, reserveer dan ruim van tevoren, want er is heel weinig plek. We streken neer op een terras en genoten van accra's en garnalen met een glas witte wijn, in afwachting van de boot terug. Die had een goed kwartier vertraging, zodat we konden zien hoe snel het water rond de eilandjes van de haven opkwam.
Op de terugweg zagen we in de verte Mont-Saint-Michel liggen. De boten van “Jolie France” bieden trouwens ook een tocht met uitleg van Granville naar de Mont. We hadden die week geen tijd om erheen te gaan, maar wil je je bezoek voorbereiden, dan raad ik je de blog “Carnets Vanille” (in het Frans) over dit onderwerp aan!
Op woensdag begonnen we de dag met een bezoek aan een windmolen die nog steeds in bedrijf is. Hij staat in Fierville-les-Mines en werd gebouwd in 1744. Hij draaide tot 1848, toen hij het moest afleggen tegen de industriële meelfabrieken. In 1997 werd hij gerestaureerd, met nieuwe wieken. Het dak draait 360° mee met de windrichting. We kregen een rondleiding en klommen in de kap om het mechaniek te bekijken, voordat we in de winkel meel kochten dat ter plekke gemalen is. Victor ging naar huis met een papieren molentje, dat hem de volgende uren in de auto zoet hield. Er is ook een restaurant, en er zijn activiteiten rond het malen van meel voor kinderen.
Daarna reden we richting Cherbourg, met een tussenstop in Sortosville-en-Beaumont bij La Maison du Biscuit. Dit is een ambachtelijke koekjesbakkerij waarvan de winkel een straatbeeld uit het begin van de 20e eeuw nabootst. Het bedrijf heeft naar eigen zeggen 8.000 delicatessen in het assortiment en een ruime keuze aan Normandische specialiteiten!
Vervolgens lunchten we in een brasserie in het centrum van Cherbourg, voordat we La Cité de la Mer bezochten. Het is een voormalige trans-Atlantische zeehaventerminal die tot museum is omgebouwd, en tegelijk het grootste art-decomonument van Frankrijk. We begonnen met de tentoonstelling over de Titanic, die in 1912 haar laatste tussenstop in Cherbourg maakte. In de interactieve tentoonstelling leer je onder meer de profielen kennen van de migranten naar de Verenigde Staten, wat ons deed denken aan ons bezoek aan Ellis Island in New York in 2017. Bij een zuil kun je je naam invoeren en ontdekken of iemand met een van je familienamen zo'n honderd jaar geleden de Atlantische Oceaan is overgestoken.
Daarna gingen we door naar het aquarium, en voordat we vertrokken vermaakte Victor zich (lang) op de springkussens op de binnenplaats. Tijdens het bezoek kun je ook aan boord gaan van de nucleaire onderzeeër “Le Redoutable”. Dat deel hebben we overgeslagen, omdat het niet toegankelijk was voor kinderen onder de 5, en ook omdat we een paar maanden eerder al “L'Espadon” hadden bezocht, een andere onderzeeër, in Saint-Nazaire.
Op donderdag bleven we in Port-Bail om van het strand te genieten. We brachten er de hele ochtend door: eerst even zwemmen, daarna leerden we Victor zandkastelen bouwen. Hij was zo moe van de ochtend dat hij bijna de hele middag sliep, waardoor wij ook konden uitrusten. Aan het einde van de dag speelden we met z'n drieën Mölkky in het tuintje, voordat we teruggingen naar het strand om naar de zonsondergang te kijken. En ons kasteel had de vloed overleefd!
Eerder in de week hadden we in Port Racine gezien dat het huis van Jacques Prévert te bezoeken was, en omdat we dit stuk ruige kust zo mooi vonden, gingen we er op vrijdag weer naartoe. Het ligt in het Hameau du Val, in La Hague. We bezochten het kleine huis waar de dichter de laatste jaren van zijn leven woonde, en ook zijn prachtige tuin. Daarna lunchten we in Omonville-la-Rogue, na een korte stop bij het Manoir du Tourp.
De middag stond in het teken van de botanische tuin van Vauville en de kleine boerderij. Er groeien zo'n 1000 plantensoorten, in een park van ongeveer 4 hectare. De tuin werd in 1948 aangelegd door de botanicus en parfumeur Eric Pellerin, en zijn zoon zet zijn werk nu voort. Let op: het kasteel zelf is niet te bezoeken. Op de boerderij mocht Victor tot zijn grote vreugde de geiten, kippen en konijnen aaien, en daarna de koeien, schapen, pony's, ezels… bewonderen.
's Avonds wilden we eten bij “Bac A Sable”, een bar-restaurant in de duinen van Lindbergh. Maar we waren wat laat en het zat vol. We dronken er snel iets en weken toen uit naar plan B: “Le Repère”, aan de haven van Port-Bail. Met onze voeten in het zand hadden we een mooi uitzicht op zee en bestelden we plankjes om van te knabbelen. Ze maken er ook pizza's om mee te nemen.
Zaterdag was onze vertrekdag. Na een kennismaking en een praatje met onze gastheer en gastvrouw vertrokken we voor een paar dagen naar Tours, om de Loirekastelen te bezoeken. Voordat we de streek verlieten, stopten we nog één keer in Gouville om de beroemde huisjes met gekleurde daken op het duin te bewonderen.
Lees ons interview op de blog Wikidstravel (in het Frans), waar je ook inspiratie vindt voor andere bestemmingen met het gezin. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
Vond je dit artikel leuk? Bewaar het op Pinterest.
Volg ons op sociale media om op de hoogte te blijven van onze volgende reizen. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
