Door Geoffrey Ménissier, gepubliceerd op , bijgewerkt op .
Ook beschikbaar in: 🇫🇷 🇬🇧 🇪🇸 🇵🇹 🇩🇪 🇮🇹
In het kort
Een week om een stukje Provence te ontdekken: Saint-Rémy-de-Provence, de arena van Arles en het regionale natuurpark van de Camargue. Dit is wat je in de Alpilles kunt doen voor een onvergetelijke gezinsvakantie.
0 reacties
Na de Dordogne vorige zomer brachten we dit jaar onze vakantie door in de Provence, om precies te zijn in Saint-Rémy-de-Provence, vlak bij Arles, Avignon en Nîmes. Ten zuiden ervan ligt het regionale natuurpark van de Camargue.
Het was ons tweede jaar op reis met Victor, die inmiddels iets meer dan anderhalf was. Vanwege zijn leeftijd, de hitte en omdat we vooral wilden genieten en uitrusten, besloten we niet overal heen te rennen. We hielden het bij het stadje Saint-Rémy en omgeving, met een uitstapje naar Arles. Ook bezochten we de Camargue (Aigues-Mortes en Saintes-Maries-de-la-Mer).
Avignon, Nîmes, de Pont du Gard en Châteauneuf-du-Pape bewaren we voor een volgend bezoek… Onze accommodatie, gevonden via Sawdays, zou eigenlijk “Le Cabanon” in de Mas de la Croix d'Arles zijn, maar de eigenaren van de B&B boden ons een van hun andere verblijven aan, groter en de hele week vrij. Het landgoed is prachtig, met een grote olijfgaard, uitzicht op de Alpilles en toegang tot het zwembad. Buiten loopt een klein irrigatiekanaal naar het centrum van Saint-Rémy. We huurden voor de hele week fietsen om ons in de buurt te verplaatsen: Telecycles brengt de fietsen zonder extra kosten naar je verblijfplaats en haalt ze daar ook weer op. Handig!
De rit vanuit Le Grand-Bornand, waar we onze eerste vakantieweek hadden doorgebracht, was lang: ongeveer 8 uur voor nog geen 400 km… Op zaterdagavond rustten we dus uit nadat we onze koffers hadden uitgepakt. We moesten omrijden om bij de Mas de la Croix d'Arles te komen vanwege de feria: aan het eind van de middag waren er stieren door de straten losgelaten en veel straten waren nog afgesloten.
De volgende dag, zondag, keken we naar een ander evenement, de “Carreto Ramado”. Dat is een optocht van zo'n veertig camarguepaarden, gevolgd door een kar die door trekpaarden wordt voortgetrokken. De kar is versierd met fruit en groenten, die de landbouwproducten van Saint-Rémy en omgeving voorstellen. Hij wordt gemend door een voerman in traditionele kleding en gevolgd door een stoet van vooral vrouwen en kinderen in de klederdracht van de streek rond Arles. De sfeer was feestelijk, met veel toeristen op de caféterrasjes. De optocht trekt 3 keer rond het stadje.
Daarna deden we wat boodschappen voor de komende dagen en liepen we langs het kanaal terug naar de Mas. In het begin van de middag deed Victor een kort dutje, waardoor wij in de hitte ook even konden uitrusten, en daarna gingen we de omgeving verkennen. Onze gastheer en gastvrouw gaven ons (biologische) druiven, vers geplukt van de wijnranken in de tuin en perfect zoet. We liepen naar het meer van Peiroou; we hadden trouwens geen keus, want de weg was vanwege het extreme brandgevaar in de Alpilles afgesloten voor auto's. Het is een klein kunstmatig meer uit de oudheid: de dam werd gebouwd om de Romeinse stad Glanum, die we aan het eind van de week bezochten, van water te voorzien. Het meer ligt in de Alpilles, een niet al te hoog bergmassief (500 m) met veel schilderachtige dorpjes, waarvan Les Baux-de-Provence waarschijnlijk het bekendste is.
Op onze tweede dag gingen we de Camargue en Aigues-Mortes ontdekken. Het stadje is omringd door stadswallen met een prachtig uitzicht over de zoutmoerassen (de moerassen van Peccais), die roze gekleurd zijn. Lodewijk de Heilige (Lodewijk IX) liet het stadje versterken en de haven aanleggen die het vertrekpunt werd van 2 kruistochten, in 1248 en 1270. Eerst slenterden we door het stadje zelf, met Victor in zijn buggy; het was erg druk in de smalle straatjes.
Daarna lunchten we in een restaurant dat Casa Toro Luna heet. Victor was in slaap gevallen, dus konden we rustig van onze maaltijd genieten en de sfeer op de Place Saint-Louis opsnuiven. Het terras van het restaurant heeft vernevelaars die voor een beetje verkoeling zorgen. Later liepen we terug naar de auto om de buggy te verruilen voor de draagzak, zodat we over de stadswallen konden lopen. Een rondje duurt een uur, en het geeft je een heel ander perspectief, met uitzicht over de daken van het stadje. Het is een bastide, net als de exemplaren die we de zomer ervoor in de Dordogne hadden gezien. We leerden ook dat het stadje dienst heeft gedaan als gevangenis voor de tempeliers en daarna, na 1685, voor protestanten. Aan het einde van de wandeling kun je de Tour de Constance bezoeken. De wenteltrap is vrij smal, maar het uitzicht bovenaan is de moeite waard.
Voordat we terugreden naar Saint-Rémy-de-Provence, maakten we een omweg richting Le Grau-du-Roi om de moerassen wat beter te bekijken en een paar roze flamingo's te fotograferen. Met de ondergaande zon waren de kleuren prachtig. We lazen dat in de zomer van 2020 meer dan 20.000 flamingoparen in de zoutmoerassen van Aigues-Mortes hebben gebroed. Je kunt ze er het hele jaar door zien.
Op dinsdag gingen we naar het dorp Les Baux-de-Provence. Het is een erg toeristische plek en parkeren is er wat lastig. We hadden er ook naartoe kunnen fietsen, want het ligt maar 8 km verderop, maar de klim en het gewicht van de draagzak hielden ons tegen. Les Baux is niet zo groot: we slenterden door de drukke steegjes voordat we boven aankwamen, bij de ingang van het kasteel. Daar stond de mistral zo hard dat het zelfs moeilijk was om stil te blijven staan voor een foto. Toch is het uitzicht over de Alpilles en de vlakten prachtig. Met Victor besloten we de torens van het kasteel niet te bezoeken, maar ze van een afstandje te bewonderen. Het dorp ontstond pas in de middeleeuwen, maar er woonden waarschijnlijk al mensen sinds het neolithicum (6000 v.Chr.). Sommige herenhuizen in het stadje werden in de renaissance gebouwd.
Op een paar honderd meter van Les Baux-de-Provence liggen oude kalksteengroeven die sinds 1975 een centrum voor digitale kunst zijn. Eerst heetten ze de “Cathédrale d'Images”, en in 2012 werden ze de “Carrières de Lumières”. Daarvoor werd er van 1800 tot 1935 steen gewonnen. Dit jaar werden schilderijen van Cézanne en Kandinsky geanimeerd en op de kalkstenen wanden geprojecteerd; het programma verandert elk jaar. Het was druk: we hadden onze kaartjes de dag ervoor online gereserveerd, waardoor we tijd wonnen en de kassa konden overslaan. Binnen bewonderden we de licht- en geluidsshow, waarbij zo'n honderd beamers de kunstwerken op meer dan 7.000 m² aan oppervlak projecteren. Het kan zelfs met jonge kinderen: Victor leek gefascineerd door de schilderijen en was niet bang tijdens de bijna volledig donkere stukken.
Aan het eind van de middag gingen we terug naar de Mas de la Croix d'Arles om van het zwembad te genieten. 's Avonds aten we binnen, ondanks ons mooie terras, want er zijn in de streek nogal wat muggen.
Saintes-Maries-de-la-Mer is de hoofdstad van de Camargue. Het is zowel bekend als badplaats als als bedevaartsoord voor de gitano-gemeenschap (met feesten in mei). Het stadje is gegroeid rond zijn versterkte kerk uit de 11e eeuw. Eerst picknickten we op het strand, daarna verkenden we de steegjes rond de kerk. Er zijn heel veel restaurants en 's avonds zal het er wel gezellig druk zijn.
We wandelden opnieuw langs het strand en over een klein stukje van de “Digue à la Mer”, een zeedijk met 12 km wandelpad langs de lagunes (dus 24 km heen en terug voor wie durft). Je kunt hem te voet of met de fiets afleggen. Tussen het stadje en de vuurtoren van La Gacholle zie je veel vogelsoorten, waaronder roze flamingo's. De dijk werd in 1859 aangelegd om de Camargue tegen erosie te beschermen. Het water stroomt tussen de zee en de lagunes via sluizen die “pertuis” heten.
Daarna besloten we naar het strand van Beauduc te gaan, aan de andere kant van de dijk. Met de fiets is dat zo'n dertig kilometer, maar met de auto moet je om het Étang de Vacarès heen rijden en dan weer naar beneden richting Salin-de-Giraud, wat toch nog 60 km is. De laatste kilometers gaan over een onverharde weg vol gaten, wat ons aan IJsland deed denken. Het pad tussen de lagunes staat niet eens op de gps, maar zo konden we opnieuw roze flamingo's zien. Onderweg stopten we ook om camarguestieren en -paarden te bekijken. De parkeerplaats bij het strand was veranderd in een wilde camping, met veel tentjes en omgebouwde busjes: het is een bekende kitesurfplek en ik telde zo'n vijftig kites op het water. Alles is hier ongerept: het strand is enorm, de zee vrij rustig ondanks de wind en het water wordt heel geleidelijk dieper, perfect voor Victor, die zonder enige angst het water in sprong. We bleven er tot het eind van de middag en reden toen terug naar Saint-Rémy.
We fietsten naar Glanum, een archeologische site op maar 2 km van de Mas de la Croix d'Arles. Victor ging heel makkelijk van zijn fietsstoeltje naar zijn draagzak, en liep daarna ook zelf vrij rond tussen de ruïnes. Het was een Gallische stad met Griekse en later Romeinse invloeden. Ze ontwikkelde zich dankzij de bescherming van de Alpilles en later door de nabijheid van de Via Domitia, een Romeinse weg tussen Italië en Spanje (118 v.Chr.). We leerden dat Glanum pas laat werd ontdekt, aan het begin van de 20e eeuw, en dat de archeologische opgravingen pas in 1921 begonnen. Het is indrukwekkend om te zien hoeveel er in slechts een eeuw is blootgelegd, en hoe goed veel gebouwen bewaard zijn gebleven. De naam komt van Glanis, een Gallische genezer, en werd onder het Romeinse Rijk Glanum. Het bezoek deed ons denken aan Ostia, bij Rome.
's Middags bezochten we Eygalières, een klein dorp in de Alpilles. Het staat erom bekend dat het zijn authentieke karakter heeft weten te bewaren, met veel boerderijen van lokale steen. Midden in het oude dorp, op een heuvel, staan de ruïnes van een middeleeuwse burcht. Vandaar heb je een prachtig uitzicht over de Alpilles, de olijfgaarden en de wijngaarden. In de hoofdstraat zitten veel mooi ingerichte restaurants. Toen we de prijzen zagen, dachten we dat de klanten hier vrij welgesteld zijn. Dat hield ons niet tegen om een lekker ijsje van “Raimo” te nemen… een ijssalon vlak bij ons huis in Parijs. Geamuseerd door dat toeval vroegen we het na: Maison Hache is een hotel, restaurant en bakkerij in Eygalières. De chef, Christopher Hache, heeft een Michelinster, en het ijs komt dus van Raimo, de oudste ijssalon van Parijs (1947). Het brood van de bakkerij is ook erg lekker: we namen er wat van mee bij de zeevruchtenschotel die we voor die avond gepland hadden. Maar voor dat feestmaal gingen we eerst nog een keer van het zwembad genieten.
(Soms moet je flink inzoomen op de plek die je zoekt voordat er activiteiten verschijnen.)
Vrijdag was onze laatste dag voordat we weer op weg gingen. We gingen naar Arles, maar net toen we aankwamen, moest Victor overgeven in de auto. En natuurlijk was het precies de enige dag dat we geen schone kleren hadden meegenomen. Ons bezoek aan de stad begon dus bij de Monoprix, om een korte broek en een T-shirt voor hem te kopen. Daarna namen we de Rue Voltaire, die rechtstreeks naar de arena van Arles leidt. Het Romeinse amfitheater dateert uit het jaar 80 en volgt het ontwerp van het Colosseum in Rome, maar dan kleiner. Met zijn twee verdiepingen bood het plaats aan 25.000 mensen. De arena wordt nog steeds gebruikt tijdens de feria's, voor stierengevechten en “courses camarguaises” (stierenspelen in Camarguestijl).
Daarna slenterden we door de steegjes, langs het antieke theater en de Place de la République, waar de kathedraal Saint-Trophime, de kerk Sainte-Anne en het aartsbisschoppelijk paleis staan. Deze monumenten (en vele andere) zijn sinds 1970 elke zomer het decor van het fotografiefestival “Rencontres d'Arles”. De stad wordt de hoofdstad van de fotografie genoemd en je kunt er elk jaar zo'n veertig fototentoonstellingen zien op uitzonderlijke historische plekken. In Arles kun je ook de Fondation Vincent van Gogh bezoeken, waar originele schilderijen van de meester samengaan met hedendaagse kunst.
Terug in Saint-Rémy praatten we weer met de zoon van de eigenaren van de mas, die voor de fruittuin en vooral de olijfbomen zorgt. Hij raadde ons aan de Moulin du Calanquet te bezoeken, waar hij zijn olijven laat persen. We fietsten erheen, iets minder dan 4 km verderop. Tijdens een (gratis) rondleiding leerden we meer over de olijventeelt. Bij de proeverij smulden we van olijven, tapenades, jams en mosterd die ter plekke worden gemaakt. Op de terugweg liepen we langs de winkel van de molen om een paar souvenirs mee te nemen.
Aan het eind van de dag gingen we terug naar de mas om de fietsen in te leveren en onze laatste avond in de Provence door te brengen. Heb je door dit artikel zin gekregen om de streek te ontdekken, of heb je een vraag? Laat dan gerust een reactie achter onderaan de pagina. Tot snel!
Vond je dit artikel leuk? Bewaar het op Pinterest.
Volg ons op sociale media om op de hoogte te blijven van onze volgende reizen. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
