Door Geoffrey Ménissier, gepubliceerd op , bijgewerkt op .
Ook beschikbaar in: 🇫🇷 🇬🇧 🇪🇸 🇵🇹 🇩🇪 🇮🇹
In het kort
Een week in Ceillac, aan het eind van het dal van de Mélézet, in het regionaal natuurpark Queyras. Op het programma: het Lac Miroir en het Lac Sainte-Anne, de Balcons du Cristillan, een zonsverduistering en de Perseïden, met een zesjarige en onze beagle.
0 reacties
We gingen op weg naar de Hautes-Alpes, in de regio Provence-Alpes-Côte d'Azur, en het regionaal natuurpark Queyras, om precies te zijn naar Ceillac. We waren met onze zoon Victor, die 6 is, en onze hond Glasgow, een beagle van anderhalf. We hadden net een week in de Cantal doorgebracht, in Vèze, en vertrokken voor een tweede week naar de Alpen. Hoewel het geografisch niet zo ver is, is de rit vrij lang: Clermont-Ferrand, dan Lyon, Grenoble en Briançon, en pas aan het eind van de dag kwamen we aan.
Let op je gps: we hadden het voor vertrek niet gecontroleerd, maar de gekozen route stuurde ons door de Fréjustunnel naar Italië en via Montgenèvre weer terug. Kosten van de tunnel: € 50, au. Waarschijnlijk koos hij die route om tijd te winnen, vanwege de drukte van eerder vertrokken vakantiegangers.
Bovendien had ik niet de juiste kabels om mijn telefoon op te laden in de auto die mijn moeder ons had geleend. De batterij gaf de geest omdat de gps de hele rit aanstond, en daarmee verdwenen ook het precieze adres van ons onderkomen en de code om de sleutels op te halen… Dus stopten we voor een drankje op het terras van Farnien'thé, waar ik heel vriendelijk een stopcontact mocht gebruiken.
Zondagochtend was onze eerste dag in de Queyras. We gingen op ontdekkingstocht door het dorp Ceillac. Omdat het aan het eind van een dal ligt met veel startpunten voor wandelingen, is het overdag vrij druk; 's avonds is het rustiger. Hoewel het dorp klein is, telt het zo'n 5 restaurants en een paar sport- en ambachtswinkels, plus een bakker en een kruidenier. De hele dag zie je paragliders landen bij de kerk, iets buiten het dorp.
We maakten van de gelegenheid gebruik om te informeren naar de activiteiten van de week. Die ochtend was er een vliegerdemonstratie en waren er voorstellingen voor kinderen (jongleurs, diabolo, reuzenbellen enzovoort).
Tussen de middag aten we rustig in het chalet dat we via Airbnb hadden gevonden en rustten we wat uit van de rit van de dag ervoor. Rond 16.00 uur gingen we naar de omgeving van camping Les Mélèzes, waar verschillende wandelingen beginnen, onder andere die naar het Lac Miroir en het Lac Sainte-Anne. Het doel was niet om naar boven te gaan, want het was al wat laat, maar om te zien hoe het terrein eruitzag en de “Cascade de la Pisse” te bekijken, een waterval van 280 meter. Uiteindelijk klommen we toch nog 45 minuten voordat we onweer hoorden aankomen. Tegen de tijd dat we waren omgekeerd, haalden de stortbui en het onweer ons in, net toen we bij de auto aankwamen. Het onweer duurde niet lang, maar het regende de hele avond.
Vandaag was het doel wel om helemaal door te lopen tot het Lac Miroir. We vertrokken rond 9.30 uur en stopten even in Ceillac om broodjes en wandelstokken te kopen, want we hadden maar één paar. Dit keer zou iedereen zijn eigen stokken hebben. We hadden het geluk van een strakblauwe lucht, zonder kans op onweer deze keer.
De dag ervoor had Glasgow zich prima vermaakt met omhoog- en omlaaglopen en het verkennen van de randen van het pad. Vooral had ze heel goed geleerd om frambozenstruiken te herkennen en zichzelf te trakteren. Maar we verwachtten dat het steile pad 's ochtends veel drukker zou zijn, dus besloten we haar deze keer in het appartement te laten. We kwamen veel honden tegen, maar zij is nog wat jong en speels voor smalle paden zoals dit.
De klim wordt aangegeven met 550 meter stijging over ongeveer 3 km, met een geschatte looptijd van 1 uur en 15 minuten. Met Victor (6) en een paar pauzes deden we er ongeveer 2 uur over naar boven en iets minder naar beneden. Het zwaarste is het eerste stuk. We lunchten boven het meer. Hier zit je op 2.214 m hoogte, tussen de lariksen, heel handig om in de schaduw rustig in het gras te eten. Loop je door naar het Lac Sainte-Anne, met zijn kalere, rotsachtige omgeving, reken dan op ongeveer 250 m extra stijging en 1 uur lopen. Het Lac Miroir heet ook Lac des Prés Soubeyrand. De klim volgt de GR5, de Grande Traversée des Alpes, die het Meer van Genève met de Middellandse Zee verbindt.
's Avonds aten we in restaurant Le Matefaim. Buiten was het noodweer, met onweer. Dus waarom niet zwichten voor een raclette in augustus?
We werden laat wakker: tussen de klim naar het Lac Miroir en de raclette van de avond ervoor was het dinsdagochtend vrij rustig. Toch maakten we een korte wandeling langs de bergbeek de Mélézet, ideaal voor kinderen, zonder enig hoogteverschil. Victor en Glasgow staken hun voeten en poten in het ijskoude water. Het “Chemin des contes et légendes” (pad van sprookjes en legendes) is een pad met houten beelden van de beeldhouwer Gérard Ducruet. Er is ook een trimparcours, en in de zomer loop je een stuk langs de rolskibaan.
's Middags liepen we een deel van de wandeling over de Balcons du Cristillan, die de beek van bovenaf volgt. Het is een lus van 14 km langs zeven gehuchten in het dal van de Cristillan, en sommige kapellen zijn te bezoeken. In Villard hoorden we dat het dorp in 1978 deels door een lawine werd verwoest en dat de huizen gedeeltelijk zijn herbouwd met respect voor de traditie. Onderweg heb je een mooi uitzicht op de toppen van de Cristillan, de Tête de la Cula en de Tête du Longet. Wij keerden om voor het onweer, maar aan de regen ontsnapten we niet.
Op woensdag ontbeten we in het dorpscafé voordat we een korte wandeling gingen maken. We reden het dal van Ceillac in tot het gehucht La Riaille (het is een doodlopend dal, zonder bergpas naar elders). Hier begint een van de wandelingen naar het Lac Sainte-Anne. We liepen er een klein stukje van, tot we een kudde met haar beschermingshonden tegenkwamen; met Glasgow erbij gingen we er liever niet dichtbij. Die avond stond er in het dorp een barbecue met springkastelen voor de kinderen gepland, maar die werd afgelast vanwege de regen.
De avond stond in het teken van de sterrenkunde. Het was 12 augustus, de dag van de zonsverduistering. We hadden hoger kunnen gaan, maar de aangeraden plekken lagen op meer dan 45 minuten rijden; we bleven liever op het plateau van Ceillac, dat naar het westen open ligt. Vanuit Frankrijk was de verduistering gedeeltelijk, met 94,5% van de zon bedekt in de Hautes-Alpes en het maximum rond 20.23 uur. We namen iets mee voor een picknick met een drankje en zagen een deel van de verduistering. De echte uitdaging was niet het percentage, maar de hoogte van de zon: ongeveer 3° boven de westelijke horizon op het maximum, met zonsondergang zo'n twintig minuten later. Op die hoogte is een simpele bergkam, een bosrand of een wolkenband genoeg om alles te verbergen, en dat is precies wat ons overkwam: helaas bedierf een vrij dikke wolk aan de horizon het grootste deel van het spektakel. We maakten het goed met een livestream van de NASA op YouTube.
Wat later in de nacht trokken de Perseïden langs de hemel, met de piek die voor die avond was voorspeld. We keken ernaar en ik maakte van de gelegenheid gebruik om de Melkweg boven de kerk van Ceillac te fotograferen. Hier gaat de straatverlichting in de zomer om kwart over twaalf 's nachts uit. Net als de week ervoor in de Cantal had ik mijn statief, mijn Nikon Z5 en mijn Viltrox 16 mm f/1,8-objectief bij me.
Ik ging alleen op pad voor de klim naar het Lac Sainte-Anne: het was wat te veel voor Sandrine en Victor, die liever in het dorp bleven. In plaats van de wandeling van maandag via het Lac Miroir opnieuw te doen, koos ik een nieuwe route. Aan het eind van het dal ligt de parkeerplaats van de Fond de Chaurionde, een paar kilometer boven La Riaille, waar we de dag ervoor waren geweest. Vandaar staat het meer aangegeven op 2 uur en 20 minuten lopen, voor iets minder dan 500 m stijging, en 6,44 km heen en terug. Omdat ik alleen was en weinig pauzes nam, deed ik er maar 1 uur en 15 minuten over naar boven en 45 minuten naar beneden.
Het meer zelf is prachtig, met zijn turquoise water. Het ligt op 2.414 m hoogte, aan de voet van de noordtop van de Font Sancte. Het ligt niet ver van het Lac Miroir, en toch zijn ze heel verschillend: hier geen weide of bosje lariksen, alles is kaal en rotsachtig. Ik las dat het meer vol forellen zit en dat je online of bij het toeristenbureau een visvergunning kunt kopen. Ik bleef ongeveer een uur aan het meer voordat ik afdaalde, en liep om een deel ervan heen om het te fotograferen met de kapel die erboven uittorent. Aan die kant van het meer is het veel minder druk. Toen ik me wat afzonderde om de andere oever te fotograferen (richting het pad terug naar het Lac Miroir), stond ik oog in oog met een marmot die me niet had horen aankomen. Hij liep rustig weg om zich achter grote rotsblokken te verstoppen. Goed om te weten: je mag hier bivakkeren, zolang je bepaalde grenzen rond de rustplaatsen van de kuddes respecteert, die door patous worden bewaakt. Ook zit deze rustigere kant van het meer vol kleine mugjes die doen denken aan de Schotse midges.
Met zijn 8,5 hectare is het Lac Sainte-Anne het grootste meer van de Queyras. Het dankt zijn bestaan aan gletsjererosie met een dikke eindmorene, en het heeft geen afvoer: het water sijpelt rechtstreeks weg in de doorlatende morenedam. De kapel is op die morene gebouwd, en sinds de 17e eeuw vindt er elk jaar op 26 juli een bedevaart plaats, ter herinnering aan de onverhoopte redding van twee jonge herders. Vroeger heette het meer Lac de l'Adoux, naar een Gallo-Romeins woord voor een bron.
Kort samengevat zijn er 2 routes naar het Lac Sainte-Anne:
Vanaf de parkeerplaats van Chaurionde, aan het eind van het dal van de Mélézet, zoals ik deed.
Vanaf de Pied du Mélézet, gecombineerd met het Lac Miroir.
Voor wat extra uitdaging kun je ook in Ceillac beginnen en eerst het dal in lopen, wat een paar kilometer extra oplevert; dat is de route van de GR5. Goed om te weten: de volledige lus van Ceillac naar het Lac Miroir en het Lac Sainte-Anne en terug wordt aangegeven met 12,6 km en 721 m stijging: reken op 6 uur, en hij geldt als moeilijk. Het is de “koninginnelus” van Ceillac, maar met een zesjarige is die niet haalbaar, als we op de ervaring van Victor afgaan.
's Avonds probeerden we restaurant L'Étape Gourmande: heel goed, we raden het aan om het eten, de omgeving en de ontvangst. Die avond geen Perseïden, te veel onweer. We hadden er goed aan gedaan om ze de avond ervoor te bekijken.
Op onze laatste dag gingen we terug om de wandeling over de Balcons du Cristillan voort te zetten. Dit keer reden we wat verder met de auto, want 14 km zou te ambitieus zijn geweest voor het eind van de week. We parkeerden bij de beek en wandelden tussen Les Chalmettes en Le Tioure. Daarna brachten we wat tijd door aan het water. Glasgow groef de schedel van een geit op… bah.
We hadden er goed aan gedaan om 's ochtends en vroeg in de middag op pad te gaan: aan het eind van de dag was het weer beroerd.
Een week in Ceillac is precies goed als je komt om te wandelen. Het dorp is genoeg om zeven dagen te vullen zonder elke ochtend de auto te pakken, en er blijft genoeg over voor een tweede verblijf: de volledige lus van de Balcons du Cristillan die we nooit hebben afgemaakt, paragliden, mountainbiken en het hele noordelijke deel van de Queyras waar we niet zijn geweest.
Wat de plek zijn karakter geeft, is dat het doodloopt. Het dal van de Mélézet komt niet uit op een bergpas, dus niemand komt toevallig door Ceillac: wie er is, is er bewust naartoe gekomen. Daardoor heeft het dorp nog echt een dorpsleven, met zijn vijf restaurants, zijn bakker, zijn kruidenier en activiteiten die de hele week doorgaan: een vliegerdemonstratie, kindervoorstellingen, een dorpsbarbecue. Victor vermaakte zich prima op de dagen dat we niet wandelden.
Het gaat snel omhoog. Het Lac Miroir betekent 550 meter stijging over 3 kilometer, en het Lac Sainte-Anne nog iets meer. Het is geen plek voor rustige wandelingetjes, al zijn er een paar: de wandeling langs de Mélézet is vlak, en dat was trouwens Victors favoriet. Bovendien draait er in de zomer geen enkele stoeltjeslift. Anders dan op de Plomb du Cantal de week ervoor kun je je hier niet naar boven laten brengen om alleen de afdaling te lopen. Alles moet je te voet verdienen.
In onze zeven dagen veranderde het patroon nauwelijks: een heldere ochtend, bewolking die na de lunch toenam, onweer aan het eind van de middag. Twee van onze uitstapjes werden daardoor ingekort, en de dorpsbarbecue werd afgelast. De regel is simpel: vertrek vroeg en houd het eind van de dag rustig.
Met een hond is Ceillac een prima plek voor een week. De Queyras is een regionaal natuurpark, geen nationaal park, dus honden zijn er aangelijnd toegestaan. Dat verschil doet ertoe, want het naburige nationaal park Écrins verbiedt ze in de kernzone, zelfs aangelijnd. Concreet liep Glasgow bijna elke dag met ons mee: op zondag naar de Cascade de la Pisse, op dinsdag langs de Mélézet, op woensdag naar La Riaille en op vrijdag over de Balcons du Cristillan. Ze liep de hele week aangelijnd zonder dat het haar stoorde (we hebben een sleeplijn van 10 meter). Er is overal water, schaduw onder de lariksen en genoeg terrein naast het pad om een beagle bezig te houden. Ze leerde zelfs helemaal zelf frambozenstruiken te vinden.
Twee uitzonderingen, allebei bewust. Op maandag lieten we haar in het appartement om naar het Lac Miroir te klimmen: het pad is steil en we verwachtten midden in augustus veel drukte. Achteraf gezien was dat waarschijnlijk te voorzichtig. En op woensdag, op weg naar La Riaille, keerden we om toen we een kudde met haar beschermingshonden tegenkwamen. Dat is de grootste beperking in de streek: de patous zijn er, en een wandeling door het dal kan abrupt eindigen. Ook bij het Lac Sainte-Anne zijn ze er, rond de rustplaatsen van de kuddes, wat goed is om te weten voordat je met je hond een bivak plant.
Als tegenhanger van het onweer klaart de lucht 's nachts weer op. We hadden de juiste week getroffen, met de verduistering van 12 augustus en de piek van de Perseïden op dezelfde avond, maar ook zonder dat gaat de straatverlichting om kwart over twaalf uit en wordt het dal heel donker.
Zoek je een rustig bergdorp, met pittige wandelingen die vanaf je voordeur beginnen en bergmeren op minder dan twee uur lopen, dan voldoet Ceillac aan alle eisen. Zoek je makkelijke wandelingen en skiliften om het klimmen te vermijden, kijk dan ergens anders in de Queyras.
Ceillac biedt genoeg te doen voor een week. We hebben het er niet over gehad, maar je kunt er ook paragliden of mountainbikes huren. Heb je 2 weken, dan kun je het noordelijke deel van de Queyras bezoeken, met name Fort Queyras, een oude burcht uit de tweede helft van de 13e eeuw, verbouwd door Vauban. Je kunt ook Saint-Véran bezoeken, op 2.042 m hoogte, bekend als de hoogste gemeente van Europa en opgenomen in Les Plus Beaux Villages de France (de mooiste dorpen van Frankrijk). Daarboven staat de sterrenwacht Paul Felenbok, op 2.930 meter, een van de hoogste van Europa, na de Sphinx-sterrenwacht op de Jungfraujoch in Zwitserland, op 3.571 m. Ik had geprobeerd er een nacht sterren te kijken met de telescopen, maar zodra de kaartverkoop in maart openging, waren de plaatsen weg voordat het me lukte er een te bemachtigen.
De nachten in de sterrenwacht, georganiseerd door de vereniging AstroQueyras, zijn extreem snel uitverkocht. Plan je een verblijf, zet dan een herinnering voor het moment dat de reserveringen opengaan (ze hebben een nieuwsbrief), meestal in maart. Lukt dat niet, dan is het Maison du Soleil in Saint-Véran, gewijd aan het observeren van de zon, overdag te bezoeken en heel geschikt voor kinderen.
Ceillac is een dorp in de Hautes-Alpes, in de regio Provence-Alpes-Côte d'Azur, in het regionaal natuurpark Queyras. Het ligt aan het eind van het dal van de Mélézet, een doodlopend dal zonder bergpas, wat verklaart waarom het er zo rustig is.
Vanuit het Centraal Massief gaat de route via Clermont-Ferrand, Lyon, Grenoble en daarna Briançon. Controleer voor vertrek de route die je gps voorstelt: de onze stuurde ons door de Fréjustunnel en via Italië, wat € 50 kostte. Een andere route loopt zuidelijker, via Gap.
Ceillac is geschikt als je kind al goed kan lopen, want het gaat snel omhoog. Onze zoon van 6 bereikte het Lac Miroir na een klim van 2 uur. Voor rustigere dagen is de wandeling langs de Mélézet vlak.
De klim wordt aangegeven met 550 meter stijging over ongeveer 3 km, met een geschatte looptijd van 1 uur en 15 minuten. Met een zesjarige en een paar pauzes kun je beter rekenen op ongeveer 2 uur omhoog en iets minder omlaag.
Het Lac Miroir ligt op 2.214 m tussen de lariksen, handig voor een picknick in de schaduw. Het Lac Sainte-Anne, op 2.414 m aan de voet van de noordtop van de Font Sancte, is veel kaler en rotsachtiger. Met zijn 8,5 hectare is het het grootste meer van de Queyras.
Er zijn drie mogelijkheden: vanaf de parkeerplaats van de Fond de Chaurionde, met iets minder dan 500 m stijging en 6,44 km heen en terug; vanaf de Pied du Mélézet, gecombineerd met het Lac Miroir; of vanuit Ceillac, door het hele dal omhoog via de GR5.
Ja. De Queyras is een regionaal natuurpark en geen nationaal park, dus honden zijn er aangelijnd toegestaan. Je moet wel rekening houden met de kuddes en hun beschermingshonden: om die reden hebben we een wandeling richting het Lac Sainte-Anne opgegeven.
Bijna de hele week was het patroon hetzelfde: mooi weer in de ochtend, bewolking die in de middag toenam, buien en onweer aan het eind van de middag, en daarna een hemel die 's nachts weer opklaarde. Voor wandelingen in het hooggebergte vertrek je het best vroeg.
Vond je dit artikel leuk? Bewaar het op Pinterest!
Volg ons op sociale media om op de hoogte te blijven van onze volgende reizen. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
