Door Geoffrey Ménissier, gepubliceerd op , bijgewerkt op .
Ook beschikbaar in: 🇫🇷 🇬🇧 🇪🇸 🇵🇹 🇩🇪 🇮🇹
In het kort
We vertrokken voor een trektocht van 4 dagen in de Alpen. We waren met z'n zessen en het doel was de Tour du Beaufortain te lopen, met Arêches als vertrekpunt. Eén nacht zouden we in een berghut slapen, de andere twee in een bivak.
0 reacties
Dit artikel is een beetje anders dan de rest van de blog, want deze keer ging ik zonder Sandrine en Victor op pad, in een groep met 5 vrienden.
We gingen de Tour du Beaufortain lopen in de Alpen, in 4 dagen. We namen rond maart contact op met de berghutten voor juli, en toch zaten er al twee vol. De eerste nacht zou dus in een berghut zijn en de andere twee in een bivak (met halfpension), zodat we geen eten en geen brander hoefden mee te sjouwen.
We vertrokken dus voor 4 dagen lopen. Omdat ik geen ervaring had met trektochten, bereidde ik me ongeveer 2 maanden van tevoren voor. Trek Magazine beoordeelt deze route als zeer zwaar. In de eerste maand begon ik gewoon weer met hardlopen en ging ik wat vaker wandelen. In de tweede maand liet ik de alcohol staan, lette ik wat beter op wat ik at en trainde ik wat meer (minstens één keer per week hardlopen, tussen 12 en 18 km). Qua conditie en benen was ik goed voorbereid, zou ik zeggen. Maar door het gewicht van de rugzak kreeg ik naarmate de dagen verstreken steeds meer last van mijn nek. Train dus ook je trapeziusspieren.
Inhoud:
Ik had al wat spullen voor de kou, overgehouden aan onze reis naar Noorwegen. Ook al was het juli, de berghutten lieten ons weten dat sneeuw en temperaturen rond 0 °C niet uitgesloten waren.
Ik had dus twee fleecetruien, een slaapzak, een rugzak van 50 liter, mijn windjack en wat accessoires. Ik kocht nieuwe wandelschoenen, wandelstokken, een regenhoes voor mijn rugzak en een legging van merinowol.
Voor het bivak huurde ik, om de kosten te drukken, een lichte tent en een comfortabel trekkingmatje via de website Bivouac-location. Beide werden een paar dagen voor vertrek bij mij thuis bezorgd: erg handig.
Daarnaast nam ik wat extra spullen mee, zoals een EHBO-set, een powerbank en een reddingsdeken om de tent te isoleren. Het doel was een rugzak van minder dan 8 kg (inclusief water), maar uiteindelijk kwam ik eerder rond de 11 kg uit.
Omdat mijn camera te zwaar was, kocht ik voor deze reis een wegwerpcamera van Kodak, met foto's die me doen denken aan de vakantiekiekjes uit onze jeugd. Vandaar de vintage uitstraling van de foto's in dit artikel.
Qua logistiek nam ik vanuit Parijs een regionale trein (TER) naar Troyes, waar ik Daniel, Simon en Christian trof. We reden naar Chambéry om Stéphane op te halen en daarna door naar Arêches, waar Guillaume zich bij ons voegde. Toen de groep compleet was, sliepen we de nacht voor vertrek in een hotel. Goed om te weten: voor deze trektocht heb je geen auto nodig, want vanaf het station van Albertville rijden gratis pendelbussen naar Arêches. Regionale treinen van Chambéry naar Albertville zijn er vanaf € 5, als je bijvoorbeeld uit Parijs of Lyon komt.
Onderaan het artikel vind je mijn complete paklijst voor een bivak.
We waren de dag ervoor aangekomen en hadden geslapen in Hôtel Viallet, waar we heel vriendelijk werden ontvangen. Het vertrek stond gepland rond 8.00 uur en we gingen eerst langs de bakker voor broodjes voordat we aan de tocht begonnen.
De afstanden en hoogtemeters komen van Trek Magazine; ter plekke gebruikten we de gps-route in de app Komoot (links in de reacties onderaan). Voor het water vulde ik mijn drinkzak afhankelijk van de zwaarte van de dag, met 1,5 tot 2,5 liter.
De klim begint meteen stevig, in een bos dat nog in de nevel hing. Daarna volgde een rustiger stuk, waar we drie patous tegenkwamen, de honden die de kuddes bewaken. Ze zijn indrukwekkend en het wordt sterk afgeraden om contact met ze te zoeken. Vervolgens begonnen we aan de klim naar de Pas de l'Âne, waar we picknickten. Het uitzicht was prachtig en het weer was opgeklaard. Het begin van de middag bestond uit een lange afdaling, met een paar besneeuwde stukken, waarna we achtereenvolgens over de Col des Lacs en de Col de la Bathie gingen. Het einde van de middag liepen we rustig tussen de koeien, maar pas op voor de laatste kilometer: dat is een kleine valkuil, met een steile klim op het eind.
Samen met Stéphane en Guillaume kwam ik rond 18.00 uur aan bij de Refuge des Arolles, en we namen een biertje voordat we gingen douchen. Vanaf het terras van de hut heb je een prachtig uitzicht op de zonsondergang boven de Mont Blanc.
Simon kwam wat later aan. Maar Christian en Daniel arriveerden bijna 3 uur later, omdat ze het moeilijk hadden gehad bij de eerste afdalingen door de sneeuw. 's Avonds aten we lekkere lasagne. Die nacht sliep ik niet veel, gezien het volume van het gesnurk in de slaapzaal: neem oordopjes mee.
Bij het ontbijt kregen we een koude douche: Christian, Daniel en Simon gaven op, vanwege de moeite die ze de eerste dag hadden gehad. Stéphane, die de tocht had georganiseerd, besloot niet verder te gaan als we het niet allemaal samen deden. Vanaf de tweede dag bleven dus alleen Guillaume en ik over.
Het eerste deel van de ochtend liep over de berghelling: mooi en vol bloemen, en we staken een paar beekjes en watervallen over. Daarna volgde een lastiger stuk, door het bos omlaag naar het Lac de Saint-Guérin; door de vele wortels en de modder schoten we nogal langzaam op.
Vanaf het meer klommen we na een korte pauze weer omhoog naar het Lac des Fées, waar we picknickten. De klim in de volle zon was behoorlijk zwaar. Daarna liepen we verder richting de Cormet d'Arêches (2.107 m) en de Col du Bresson (2.469 m). Eenmaal boven heb je al wat meer lucht. Het einde van de dag was zwaar: er was eigenlijk geen pad meer en we klommen tussen de rotsen door. Als je boven aankomt, zie je de hut liggen, nog maar een minuut of tien verderop. Ik werd begroet door twee steenbokken die me voorbij zagen komen.
Het is de mooiste hut van de tocht, met grote panoramaramen die uitkijken op de Pierra Menta. Hij ligt aan de rand van een klein meer dat nog deels bevroren was. Douches zijn er hier wel niet, alleen wastafels voor een snelle (en koude) wasbeurt. Aan tafel praatten we met andere wandelaars bij een mafé, voordat we onze tenten opzetten voor de nacht. Voor mij was het de zwaarste van de 4 dagen.
Omdat ik geen ervaring had met berghutten, ontdekte ik een vrij militaire organisatie; ze kunnen niet anders, gezien het aantal maaltijden dat ze in korte tijd moeten serveren. Daarna ruimen de seizoenskrachten af en op, en maken ze het ontbijt voor de volgende ochtend en de lunchpakketten klaar. Overdag maken ze schoon (hut, douches, toiletten), maken ze de bedden op, vullen ze de voedselvoorraad aan en bedienen ze de nieuwkomers (dessert en drankjes in de middag).
's Ochtends stond ik eerder op dan Guillaume en vanaf het terras van de hut zag ik minstens 6 steenbokken die tot vlak bij de tenten kwamen. De merinolegging die ik had meegenomen heb ik niet gebruikt: uiteindelijk hielden de slaapzak en de reddingsdeken (tegen het vocht) me warm genoeg. Het gehuurde matje was van goede kwaliteit, alleen liep de grond een beetje schuin en had ik 's nachts een paar keer het gevoel dat ik weggleed.
Vergeleken met de andere dagen was het bijna een “rustdag”, met maar 13 km en veel minder hoogtemeters dan de eerste twee dagen. Toch begonnen we stevig, met de klim naar de Col du Grand Fond, die boven het Lac de Presset uittorent. Dit is het hoogste punt van de tocht: 2.671 m.
Voordat we het dal in gingen (de Combe de la Neuva), liepen we zeker 45 minuten volledig door de sneeuw. De afdaling is vrij makkelijk, het uitzicht prachtig, en we staken een paar keer de beek van de Neuva over. Tegen het einde, voor de lunch, praatten we met wandelaars die de route in omgekeerde richting liepen. De bordjes gaven voor hen 3 uur klimmen aan, ongeveer de tijd die wij nodig hadden gehad om af te dalen. Sommigen hadden niet verwacht dat de pas onder de sneeuw zou liggen.
Na de lunch liepen we een kort stukje langs de D902 richting Les Chapieux (de chalets van La Raja). Daarna volgde de klim naar de pas en de Refuge de la Croix du Bonhomme. Uiteindelijk was de dag toch niet zo makkelijk: de klim tussen de schapen leek eindeloos!
Bij de hut maakten we van de gelegenheid gebruik om te douchen; hier moet je daar extra voor betalen. Omdat we op een stuk van de Tour du Mont Blanc liepen, was het veel drukker, met veel buitenlanders. De Refuge du Col de la Croix du Bonhomme heeft in de zomer 115 slaapplaatsen. Omdat er voor de nacht onweer voorspeld was, probeerden we onze tenten op te zetten op een plek die wat beschut leek tegen de wind.
De croziflette van die avond (een tartiflette met crozets, kleine vierkante pastaatjes uit de Savoie) deelden we met Esten, Spanjaarden en een Française, met wie we de volgende dag een stuk samen liepen.
De nacht was wat onrustig, want het onweer kwam inderdaad. Ik sliep rustig van 22.00 uur tot middernacht, tot ik wakker werd van de bliksem. Een van de stokken van mijn tent brak; het lukte me om wat ervan over was in de grond te steken, zodat ik de nacht bijna beschut kon uitzitten. Maar omdat ik in een soort kuil lag, kwam er wat water in de bodem van de tent en had ik het gevoel dat ik op mijn matje (dat het perfect hield) als op een vlot ronddreef. De reddingsdeken hield het vocht tegen en de slaapzak bleef bijna droog. Ik sliep weer verder tot 6.00 uur. Nadat ik de tent had opgeruimd, liep ik door de nevel naar de hut. Het ontbijt wordt vrij vroeg geserveerd, rond 7.30 uur.
Dit was de dag met de meeste kilometers, maar met veel minder klimmen dan de eerste twee dagen. Met 2.000 meter daling ga je bijna de hele weg terug naar Arêches bergaf. Wandelstokken helpen echt om je knieën te sparen.
Voor de ochtend waren een paar buien voorspeld, dus vertrok ik in legging en regenjas, uiteindelijk blij dat ik ze niet voor niets had meegesjouwd. We liepen over de Crête des Gittes en letten goed op waar we onze voeten zetten, want het pad is op sommige plekken behoorlijk smal. Maar het uitzicht aan beide kanten van de bergkam is de moeite waard. De afdaling bracht ons naar de Plan de la Lai, en vandaar klommen we naar het uitzichtpunt van de Grande Berge, boven het Lac de Roselend. We daalden weer af naar Treicol om langs het meer naar de stuwdam te lopen. We maakten van de gelegenheid gebruik om weer een korte broek en een T-shirt aan te trekken en daarna te lunchen met uitzicht op het meer.
Omdat mijn sokken en schoenen al bijna twee dagen nat waren, kreeg ik flinke blaren. Pleisters waren niet meer genoeg; gelukkig had ik tape meegenomen, waardoor ik zonder al te veel pijn verder kon.
Vanaf het meer klommen we nog een laatste keer naar de Col du Pré, langs het gehucht “Boudin”. Het ging best goed met me, ook al begon ik de 23 km te voelen, maar na een stop om met wat wandelaars te praten voelde ik mijn knie op slot gaan en liep ik de laatste 3 kilometer echt in slow motion. Guillaume liep op me uit, tot ik hem opeens recht op me af zag komen: hij had een verkeerd pad genomen en zichzelf een extra kilometer cadeau gedaan door een rondje te lopen!
Toen we eindelijk in Arêches aankwamen, gingen we terug naar het hotel van vrijdagavond, waar Guillaume tijdens de tocht een tas had achtergelaten. Omdat het toevallig marktdag was, kochten we ook wat saucisson. We hadden nog maar een minimum aan energie over en moesten nog door het dorp naar de Airbnb, die voor 6 personen was geboekt. Met z'n tweeën hadden we elk een eigen kamer met badkamer: heerlijk. 's Avonds gingen we naar een wijnbar, “L'Accord”, waar ze ook lekkere borrelplanken serveren.
Dit is mijn paklijst voor een bivaktocht:
Op de zonnebril en de handschoenen na heb ik alles gebruikt. De dikke fleecetrui had ik thuis kunnen laten, maar we hadden best geluk met het weer. Het was heel fijn om na het douchen schone, warme kleren te hebben om op de terrassen van de hutten te zitten, waar de temperatuur 's avonds heel snel daalt.
Om deze trektocht in de Beaufortain af te sluiten, kocht ik 's ochtends een schoon T-shirt en schone sokken, zodat ik onderweg niet al te erg zou ruiken. Ik nam meteen ook wat Beaufortkaas mee, naast de saucisson, om met Sandrine en Victor te delen! Een gratis bus bracht ons naar Albertville, waar we een regionale trein naar Chambéry namen en tegenover het station lunchten. Daarna nam ik nog een trein naar Lyon en de TGV naar Parijs. Aan het eind van de dag vond ik nog net de energie om in Châtelet langs Nation Photo te gaan en de filmrolletjes van de Kodak af te geven.
Laat gerust een reactie achter met opmerkingen of vragen. Tot snel!
Vond je dit artikel leuk? Bewaar het op Pinterest.
Volg ons op sociale media om op de hoogte te blijven van onze volgende reizen. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
