Door Geoffrey Ménissier, gepubliceerd op , bijgewerkt op .
Ook beschikbaar in: 🇫🇷 🇬🇧 🇪🇸 🇵🇹 🇩🇪 🇮🇹
In het kort
We vertrokken met de trein naar München. Vandaar maakten we een roadtrip door het zuiden van Beieren en staken we Tirol over (Oostenrijk en Italië) naar de Dolomieten.
0 reacties
De afgelopen jaren hebben we veel door Frankrijk gereisd: de Dordogne, de Lot, de Manche, de Camargue, Haute-Savoie... Victor had Europa nog niet echt ontdekt, op een weekend in Londen en een weekend aan de Belgische kust na. We wilden dus graag naar het buitenland, en deze roadtrip van twee weken tussen Tirol en de Dolomieten trok ons al een paar jaar.
Voor deze reis van twee weken kozen we voor een duurzamere manier van reizen: we namen de trein van Parijs naar München in plaats van het vliegtuig. In München zouden we een auto huren via BSP Auto, een oplossing die we al een paar keer met succes hadden gebruikt.
Ons plan was om een dag München te bezoeken en dan naar het zuiden van Duitsland te rijden, tegen de Oostenrijkse grens, om Beieren te ontdekken. Daarna zouden we vlot door Tirol (Oostenrijk en Italië) rijden om anderhalve week in de Dolomieten door te brengen. Deze roadtrip is een rondje: we zouden terugkeren naar München om de trein naar huis te nemen. We hadden nog overwogen om door te rijden naar Venetië en daarvandaan terug te gaan, maar dat zou flink wat extra kilometers hebben betekend.
Inhoud:
We vertrokken vrijdagochtend uit Parijs, in de hoop dat we onze trein niet zouden missen: het was de dag van de openingsceremonie van de Olympische Spelen en de hoofdstad zat zo goed als op slot. Uiteindelijk waren we op tijd, maar na een minuut of tien hoorden we dat meerdere brandstichtingen de hogesnelheidstreinen in heel Frankrijk blokkeerden. We hadden geluk dat we nog weg konden, want duizenden reizigers met een trein later die ochtend strandden op het station. Onze trein verliet de hogesnelheidslijn en reed door naar Straatsburg, waar we met bijna 3 uur vertraging aankwamen. Onze overstap in Mannheim misten we dus; de conducteurs raadden ons aan om in plaats daarvan in Karlsruhe uit te stappen en een andere trein te nemen (die we ook op een paar minuten na misten). Uiteindelijk namen we de volgende en kwamen we bijna 6 uur later dan gepland in München aan. De samenwerking tussen de Franse en Duitse vervoerders was echt goed en we hoefden niets te regelen voor onze kaartjes. De conducteurs die we tegenkwamen, wisten van de situatie en zeiden gewoon dat we elke trein naar onze bestemming mochten nemen, zonder meerkosten.
München was het startpunt van de roadtrip. We wilden de Beierse hoofdstad bezoeken, maar door de vertragingen hadden we een halve dag minder, dus werd het een bliksembezoek. Op vrijdagavond hielden we het bij het historische centrum rond de Marienplatz en daarna aten we in de “Biergarten”, de bekende openluchtbiertuin waar je Beiers bier drinkt met traditionele worstjes of pretzels. Het plein hoort bij de Viktualienmarkt, een 200 jaar oude voedselmarkt.
Voor de bezoeken die we oorspronkelijk gepland hadden, was geen tijd: het park “Englischer Garten” in het noorden van de stad en de “Residenz van München”, het paleis van de hertogen en koningen van Beieren. Zaterdag om 12.00 uur haalden we onze auto op bij het kantoor van Keddy vlak bij het station (een dochteronderneming van Europcar) en reden we naar het zuiden om 3 dagen Beieren te bezoeken.
Om Beieren te bezoeken, hadden we rond Füssen en Halblech, in het merengebied, naar een slaapplek gezocht. Uiteindelijk vonden we wat we zochten aan de andere kant van de grens, in Oostenrijk, in Berwang. Het is een klein skidorp in een prachtige omgeving, midden in de bergen. We verbleven in Gästehaus Zugspitzblick, waar we heel hartelijk werden ontvangen. Elke ochtend aten we daar een stevig ontbijt voordat we op pad gingen naar Beieren en de Zugspitze.
Die namiddag verkenden we alleen de omgeving. We dronken iets en aten een stuk taart bij “Café Pension Sprenger”. We ontdekten dat we gratis toegang hadden tot het buitenzwembad van het dorp, maakten een korte wandeling om het te bekijken en probeerden het een paar dagen later natuurlijk uit.
De eerste dag (zondag) stond in het teken van Slot Neuschwanstein, dat vanaf 1869 werd gebouwd in opdracht van koning Lodewijk II van Beieren. We hadden de populariteit van de plek wat onderschat en merkten al snel dat de kaartjes al weken uitverkocht waren. Je kunt 's ochtends nog kaartjes voor dezelfde dag krijgen, maar dan moet je vroeg zijn. Ons werden kaartjes voor halverwege de middag aangeboden, wat te laat was voor ons, dus bekeken we het kasteel alleen van buiten. Om dichter bij het kasteel te komen, kun je de bus of een paardenkoets nemen. Wij liepen liever een stukje door het bos (20 minuten, bergop). Eenmaal aan de voet van het kasteel moet je nog 10 minuten verder lopen naar de Marienbrücke, die een prachtig uitzicht op het kasteel biedt, ook al was het die dag mistig, zoals je op onze foto's ziet. Reserveer je kaartjes van tevoren.
Vanaf daar heb je ook een mooi uitzicht op een tweede kasteel, Hohenschwangau, gebouwd door Maximiliaan II van Beieren, waar de latere koning Lodewijk II zijn jeugd doorbracht.
Daarna reden we naar Füssen om te lunchen in een traditioneel restaurant, “Zum Hechten”. Na het eten verkenden we het ommuurde stadje, waarvan alle gevels pastelkleurig zijn. We liepen naar de abdij Sankt Mang, die boven de stad uittorent. Na het bezoek reden we naar het noorden om rond de Hopfensee te wandelen; Victor ging zwemmen, maar hij was de enige in het water.
Onze tweede dag in Beieren (maandag) stond in het teken van de Zugspitze. De top van deze berg ligt in Oostenrijk, maar het is ook het hoogste punt van Duitsland. Vanuit Ehrwald namen we een behoorlijk indrukwekkende kabelbaan naar de top, op bijna 3.000 m hoogte. Het is de kabelbaan met het grootste hoogteverschil in één sectie ter wereld. Ook de prijzen zijn duizelingwekkend: reken op € 60 per volwassene voor een retourtje. Wil je boven wandelen, neem dan een combikaartje met een andere kabelbaan die je naar de gletsjer brengt (de Gletscher Rundreise).
Victor vond het uitzicht geweldig, en ook dat hij “hoger dan de wolken” was. Hij speelde ook graag op een plek sneeuw die de zomer had overleefd. Boven namen we de tijd om van het 360°-uitzicht over de twee landen te genieten. We zagen de Eibsee, bergbeklimmers en alpenkauwen (een soort bergkraaien).
Daarna lunchten we in het restaurant op de top, bezochten we het museum en gingen we weer naar beneden.
's Middags stopten we bij de ruïne van de burcht Ehrenberg. Het bijzondere van deze plek is dat Fort Claudia aan de andere kant van het dal ligt, en de twee zijn met elkaar verbonden door een hangbrug, de “Highline179”. Met een lengte van 400 meter en een hoogte van 115 meter is het de langste voetgangershangbrug ter wereld. Sandrine heeft een beetje hoogtevrees, maar Victor leek ervan te genieten.
Aan het einde van de dag genoten we van het buitenzwembad van Berwang, met uitzicht op de bergen. Het is er echt fijn en er zijn zelfs opblaasattracties voor de kinderen. Daarna aten we bij “SonnAlpin”, een heel goed restaurant in het dorp. Over het algemeen zijn restaurants in Duitsland en Oostenrijk (in Tirol) heel kindvriendelijk, met kindermenu's, buitenspeeltoestellen of kleurplaten.
Op onze laatste dag daar (dinsdag) besloten we niet terug te gaan naar Beieren, maar Oostenrijks Tirol in de buurt te verkennen. Onze eerste stop van de dag was Rinnen, een paar kilometer boven Berwang. We gingen naar de Rotlech-waterval, die we vanaf een uitkijkpunt bekeken, en reden daarna richting het stuwmeer Stausee Rinnen. Maar halverwege was de weg afgesloten door een rotsverschuiving. We weken uit naar Mitteregg, ook niet ver weg. Dat is een speelpad met veel spelletjes voor kinderen: goudzoeken, waterspelletjes, een glijbaan, een houten knikkerbaan, kegelen en meer. We kwamen er een paar Franse gezinnen tegen, ook met jonge kinderen.
's Middags lunchten we in Berwang, in Hotel Singer, een Relais & Châteaux. Het chalet is vanbinnen enorm en prachtig ingericht.
Aan het eind van de middag gingen we terug naar de omgeving van de Zugspitze voor een picknick en een paar foto's van de zonsondergang.
Woensdagochtend vertrokken we uit Berwang voor het tweede deel van onze reis: de Dolomieten in Italië. Daarvoor reden we door Oostenrijks Tirol. Omdat onze bestemming maar 3 uur rijden was, stopten we onderweg om Innsbruck te bezoeken, de hoofdstad van Tirol. Na een stop bij de Markthalle picknickten we in de Hofgarten.
Het begin van de middag besteedden we aan het keizerlijke paleis, de Hofburg. Samen met de Hofburg in Wenen en Slot Schönbrunn is het een van de drie belangrijkste culturele bezienswaardigheden van Oostenrijk, en een van de must-sees in Oostenrijks Tirol. Het was een mooie gelegenheid om onze kennis van de geschiedenis van Oostenrijk-Hongarije en de Habsburgse monarchie op te frissen. Het is frustrerend dat je er geen foto's mag maken, want het paleis is prachtig.
Daarna reden we weer richting Italië, na een wandeling door de toeristische Maria-Theresien-Straße met de Annazuil, vanwaar je een mooi uitzicht hebt op de stad met de bergen op de achtergrond.
Onze accommodatie lag in Velturno, ofwel “Feldthurns”, want hier is Duits de meest gesproken taal: dit deel van het land is pas sinds het einde van de Eerste Wereldoorlog Italiaans. We huurden een Airbnb hoog boven het stadje, op een kleine boerderij met meerdere vakantiewoningen. Het appartement is ruim, met een lang balkon en een prachtig uitzicht op de Odle. Victor was dol op de kippen en zelfs op de alpaca's.
We zaten net buiten de Dolomieten, want midden in augustus is alles heel snel volgeboekt. Als je eerder kunt boeken dan wij, of buiten het seizoen gaat, probeer dan dichter bij Ortisei te verblijven of, nog centraler, in Cortina d'Ampezzo.
Na een tijdje met de eigenaren te hebben gepraat, liepen we over een paadje langs een riviertje naar het dorp en sloten we de avond af op het terras van een pizzeria.
Op onze eerste dag in de Dolomieten gingen we naar het Lago di Carezza met zijn turquoise water, dat ons deed denken aan onze bezoeken aan de nationale parken Banff en Jasper in Canada. Het meer is omringd door een sparrenbos en na een paar foto's liepen we er in zo'n twintig minuten omheen. Het is er erg toeristisch, maar zodra je een stukje van de oever wegloopt, wordt het rustiger. We liepen naar het noorden om de stoeltjeslift van Tschein te nemen en daarna de gondel naar de berghut Fronza alle Coronelle.
Vanaf daar kun je het Hirzelpad langs de berghelling nemen en terug naar het meer lopen, helemaal te voet of met de stoeltjeslift van Paolina. Wij liepen er maar een klein stukje van, want Victor had wat moeite met de nogal gladde stenen op het pad. We lunchten in de berghut en begonnen daarna aan de afdaling, omdat er onweer was voorspeld. We liepen het stuk dat we met de gondel omhoog waren gegaan te voet naar beneden, dwars door een kudde koeien, en namen daarna weer de stoeltjeslift van Tschein voor het laatste stuk. Op het pad terug naar de parkeerplaats bij het meer stak Victor nog even zijn voeten in een beekje.
Tweede dag, tweede meer: het Lago di Braies. Het is een van de populairste plekken in de Dolomieten, dus vertrokken we vroeg in de ochtend. Temeer omdat de weg wordt afgesloten zodra de parkeerplaatsen vol zijn en je dan met de bus naar boven moet, precies zoals we bij Lake Louise in Canada hadden gedaan. De opzet is trouwens hetzelfde: achter de parkeerplaats staat een enorm luxehotel aan de oever van het meer, waar je een paar roeiboten kunt huren, met de bergen op de achtergrond. We kwamen er rond 8.00 uur aan, toen het nog niet zo druk was, waardoor we een boot konden huren voor ongeveer 45 minuten. Ze zijn vrij groot en dus zwaar, en in je eentje roeien is niet zo makkelijk als je zou denken! We kregen twee magneetjes en een ansichtkaart mee (bij de prijs inbegrepen), waar Victor erg blij mee was. Na deze sportieve maar prachtige ervaring ontbeten we uitgebreid in het café en liepen we daarna in ongeveer 1 uur en 10 minuten rond het meer.
We zetten onze roadtrip door de Dolomieten voort richting het oosten. We picknickten aan de oever van het Lago di Dobbiaco en namen daarna de panoramische weg SS51, waarvandaan we een glimp opvingen van de beroemde “Tre Cime”. Ze zijn een van de symbolen van de Dolomieten, maar ze bereiken is ook een zware wandeling, en met Victor was het een van de bekende beklimmingen die we bewust oversloegen.
We reden door Cortina d'Ampezzo, de hoofdstad van de Dolomieten. We wilden het stadje graag bezoeken, maar na 4 volle parkeerplaatsen gaven we het op en reden we naar de Falzaregopas om de Cinque Torri te bewonderen. Zoals de naam al zegt, is het een kleine keten van vijf rotstorens. Het was inmiddels laat in de middag: we maakten een korte wandeling door het mistige bos, tot de regen kwam. In de verte hoorden we onweer, en dat was het einde van de dag.
Op de terugweg stopten we bij een goed restaurant, Köfererhof, waar we op het terras aten met een panoramisch uitzicht over de wijngaard.
's Avonds ging ik naar buiten om een paar foto's van de sterren te maken met een nieuw objectief, de Viltrox 16mm F1.8 voor mijn Nikon Z5. Maar de wolken kwamen vrij snel opzetten, en ik heb tijdens ons verblijf geen andere heldere avond meer gehad.
Zaterdag was een rustigere dag: we genoten van de boerderij en de omgeving en gingen zwemmen in het zwembad. 's Middags gingen we naar Chiusa, het stadje ten zuiden van Velturno, waar de imposante abdij Säben boven uittorent. Het centrum is niet erg groot: een hoofdstraat met een paar kunstwinkeltjes die uitkomt op een plein met een fonteintje. We namen de gelegenheid te baat om een ambachtelijk ijsje te eten. We bezochten ook het stadsmuseum, dat in een klooster uit de 17e eeuw is gevestigd.
Daarna reden we naar het Val di Funes, een van de mooiste dalen van de Dolomieten, om het dorp Santa Maddalena te bezoeken, met zijn heel “instagrammable” kerkje van San Giovanni (Sint-Jan). Het is een piepklein barok kapelletje, typisch voor de streek, met een klokkentoren met een koperen koepel. Het is geliefd bij fotografen omdat de Odle erachter oprijzen; die naam betekent naalden, naar de spitse vorm van de vele toppen van de groep.
We reden verder omhoog, naar de parkeerplaats Zanser Alm, vanwaar we een stukje van het Adolf-Munkel-pad liepen, ook een van de toppers van een roadtrip door de Dolomieten. Je kunt een rondwandeling van 8 km maken met prachtige uitzichtpunten. Omdat we in het beboste deel waren en het laat begon te worden, nam het licht af en bleven we niet te lang hangen. We picknickten op een bankje en kregen al snel gezelschap van een groepje vrij grazende koeien. Ze waren niet bang en kwamen uit nieuwsgierigheid dichterbij, tot ze zelfs een deel van onze maaltijd probeerden te pikken...
We gingen die dag naar Ortisei. Het stadje ligt ideaal, want hier beginnen twee wandelingen die je in de Dolomieten niet mag missen: de Alpe di Siusi, op het programma voor die zondag, en Seceda, die we op dinsdag beklommen. We parkeerden op de parkeerplaats van de gondel zonder echt naar de prijzen te kijken. Een flinke vergissing, want het kostte ons 35 euro voor de dag (op een zondag)!
De Alpe di Siusi (Seiser Alm in het Duits) is de grootste hooggelegen alpenweide van Europa. Ze is authentiek gebleven en je kunt er tientallen houten hutten en berghutten bewonderen, met uitzicht op de toppen van de Sassolungo. Je begrijpt al snel waarom dit een van de must-sees van de Dolomieten is. Boven liggen een paar piepkleine dorpjes, en wij wandelden richting Compatsch. Veel toeristen gaan er met de mountainbike rond, waardoor ze meer van de weide kunnen zien. Halverwege onze rondwandeling stopten we bij een café, Malga Sanon, waar ze onder andere veel zelfgemaakt gebak hebben. Victor speelde er met andere kinderen.
De Alpe di Siusi is een makkelijke wandeling in de Dolomieten voor kinderen: weinig hoogteverschil en prachtige landschappen.
Iets verderop heeft een van de hotels een kleine boerderij (paarden, geiten, alpaca's, kippen). Er is een stoeltjeslift die je terugbrengt naar de gondel naar Ortisei, maar wij besloten alles te voet te doen. Het is een beetje frustrerend, want de gondels in de Dolomieten sluiten meestal rond 18.00 uur, waardoor je niet boven kunt blijven voor de zonsondergang, tenzij je naar beneden loopt, en dat zat er met Victor voorlopig niet in. Wel kun je één keer per week dineren in het restaurant van de berghut, maar de prijzen zijn vrij hoog en er zijn maar weinig plaatsen.
's Avonds stopten we op de terugweg bij een restaurant in Bressanone, waarschijnlijk een van de beste van ons verblijf, zowel om de kwaliteit van de pizza als om het terras onder de wijnranken: de Hofkeller. Bovendien is er wat verderop een speelhoek voor kinderen, dus iedereen was blij.
Afgelopen september kreeg ik voor mijn verjaardag van mijn vrienden een luchtdoop cadeau, te gebruiken tijdens een volgende reis. Wat is er nu mooier dan de Dolomieten om hoogte te maken? Hier geen ultralichte vliegtuigjes, maar verschillende bedrijven bieden helikoptervluchten aan. Ik had niets gereserveerd, dus keek ik op Instagram en kwam ik bij Kronair uit. Ik nam op zondag contact met ze op, in de hoop op een plekje die week. Ze antwoordden bijna meteen dat de hele week vol zat, behalve die maandagochtend om negen uur. De reservering was rond en daar stond ik dan op het platform, luisterend naar de laatste veiligheidsinstructies voordat ik instapte. De heliport ligt vlak bij het Lago di Braies, een van de eerste plekken waar we overheen vlogen. Het is niet altijd makkelijk om te weten waar je bent: vanuit de lucht herken je de bergen, die je vanaf de grond gewend bent, maar moeilijk terug. Maar de piloot is ook gids en vertelt over elke plek, en we kwamen onder andere dicht bij de Tre Cime tijdens een vlucht van ongeveer 45 minuten.
De middag stond in het teken van een korte wandeling door de kloof Gilfenklamm. We reden naar het noorden, weg van de Dolomieten, bijna tot aan de Oostenrijkse grens. De wandeling door de kloof duurt iets minder dan een uur: je loopt over trappen die aan de rotswanden zijn bevestigd en ziet de watervallen en de uitgesleten rotsen. Op de terugweg probeerde Victor minigolf en daarna bezochten we het stadje Vipiteno, waar we weer een goede pizza aten, bij Kolping.
Terug in Ortisei gingen we deze keer naar het noorden van het stadje, naar een van de must-sees van de Dolomieten: de berg Seceda. We kwamen wat later aan dan gepland en het was een beetje file in het dorp, met iedereen op zoek naar een parkeerplek in de buurt van de gondel. We hadden onze les van zondag over de prijs van de overdekte parkeergarage geleerd, en na 20 minuten rondrijden vonden we uiteindelijk een plekje beneden, langs de rivier die door Ortisei stroomt. Goed om te weten: je hoeft niet helemaal terug omhoog te lopen, want er is een soort tunnel onder het stadje door met roltrappen, waarschijnlijk bedoeld om in de winter bij de skipistes te komen.
Boven is het uitzicht ongelooflijk: naast het legendarische graatpad lopen er veel wandelpaden door de alpenweide, met, net als op de Alpe di Siusi, die iconische houten hutten. Hier ben je in het Val Gardena, net ten zuiden van het natuurpark Puez-Odle, dat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat.
Seceda is een van de beste uitzichtpunten van de Dolomieten om te fotograferen. Het was al bekend, maar de bekendheid schoot omhoog toen Apple een foto die hier was gemaakt gebruikte om in 2017 een nieuwe iMac te presenteren. Omdat het in de winter een skigebied is, kun je er in elk seizoen naartoe.
Voordat we teruggingen, aten we iets bij Café Corso, waaronder een Kaiserschmarrn, een van de culinaire specialiteiten van Oostenrijk. Dat is een dikke pannenkoek in reepjes, meestal lauwwarm geserveerd, bestrooid met poedersuiker en met appel- of pruimencompote erbij.
Woensdag gingen we terug om de Cinque Torri, waar we het hierboven al over hadden, van dichterbij te bewonderen. Na de Tre Cime di Lavaredo is dit massief waarschijnlijk een van de meest iconische toppen van de Dolomieten. Deze keer zat het weer mee. We namen de kabelbaan vanaf de Falzaregopas naar de berghut Lagazuoi. Het landschap is hier nogal maanachtig, heel rotsig. Terwijl Sandrine een koffie dronk, liep ik een stukje naar het uitzichtpunt “Monte Lagazuoi Piccolo”, dat een mooi uitzicht biedt op de Italiaanse bergen.
Je komt hier veel mensen met helmen tegen, want je kunt er veel tunnels verkennen. Sommige zijn makkelijk toegankelijk, voor andere heb je serieuzere uitrusting nodig. Ze zijn gegraven tijdens de Eerste Wereldoorlog: de pas lag op de toenmalige frontlinie tussen Italië en het Oostenrijks-Hongaarse Rijk. Naast de tunnels zijn ook een paar wapens en verblijven van de soldaten bewaard gebleven zoals ze waren. Aan de voet van de pas kun je ook een museum over de Eerste Wereldoorlog bezoeken.
Deze wandeling is niet makkelijk voor jonge kinderen: veel stenen en hoogteverschil, en niet echt een pad... Victor vroeg al snel of ik hem wilde dragen, dus we gingen niet ver en keerden na onze picknick om.
Aan het eind van de middag maakten we een omweg naar het zuiden om een pad te zien dat bekendstaat om de marmotten. We reden over de “Passo Pordoi”, die ook heel mooi is en een uitgebreider bezoek verdient als je roadtrip door de Dolomieten wat langer duurt dan de onze. Onderweg sloeg het weer heel snel om: er brak onweer los en we kwamen in een flinke file terecht door de zware regen. We besloten om te keren; Victor was trouwens toch al in slaap gevallen. We stopten voor de derde keer tijdens ons verblijf in Ortisei, om te eten in een bar die zelfgemaakte burgers serveert en zijn eigen bier brouwt, “LaBetula”.
Dat was het einde van ons avontuur in de Dolomieten: tijd om de Airbnb te verlaten en terug te rijden naar München. We sliepen in hetzelfde hotel als de week ervoor, het Alpen Hotel München. Na een paar uur rijden en het inleveren van de auto probeerden we een ramenrestaurant uit voor de lunch. Daarna slenterden we nog wat doelloos door de stad. 's Avonds aten we bij Augustiner am Dom, een begrip in München vanwege de Beierse gerechten en het bier. Binnen is er geen privacy: je eet aan lange gedeelde tafels, een mooie kans om een paar woorden te wisselen met je tafelburen.
De volgende dag, vrijdag, was het einde van onze roadtrip door drie landen. We zullen de schoonheid van deze bergen niet vergeten, van Tirol tot de Dolomieten. We namen de trein terug vanuit München, dit keer zonder vertraging of gemiste overstappen.
De vakantie was nog niet helemaal voorbij: meteen de volgende dag gingen we naar een vrouwenvoetbalwedstrijd in het Parc des Princes, de Olympische finale van Parijs 2024. En het weekend daarna lieten we Victor een week bij mijn ouders aan zee, een kans voor ons tweeën om in een weekend de Côte d'Opale te ontdekken.
Vond je dit artikel leuk? Bewaar het op Pinterest.
Volg ons op sociale media om op de hoogte te blijven van onze volgende reizen. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
