Door Geoffrey Ménissier, gepubliceerd op , bijgewerkt op .
Ook beschikbaar in: 🇫🇷 🇬🇧 🇪🇸 🇵🇹 🇩🇪 🇮🇹
In het kort
Het doel van onze roadtrip door Noorwegen: het noorderlicht zien. We vertrokken in februari naar Tromsø, boven de noordpoolcirkel, en maakten daarna een roadtrip naar de Lofoten.
0 reacties
Eind februari gingen we op vakantie naar het noorden van Noorwegen, met één doel: het noorderlicht zien!
We wilden graag terug naar IJsland, dit keer in de winter, maar uiteindelijk kozen we voor Noorwegen, waar we nog nooit waren geweest. De reis duurde 9 dagen, verdeeld over de stad Tromsø en de Lofoten, verder naar het zuiden. Tromsø ligt ten noorden van de noordpoolcirkel en is een vrij grote stad (ongeveer 70.000 inwoners). Vanwege haar lichtjes wordt ze “het Parijs van het Noorden” genoemd. De stad is ook een goed vertrekpunt om de Lofoten, de Scandinavische Alpen (de Lyngen-Alpen) en de Noordkaap te bezoeken.
Bovenal is het de ideale plek om in deze tijd van het jaar het noorderlicht te zien: het seizoen loopt van september tot eind maart. We besloten dus te gaan van 23 februari tot 4 maart, tijdens de schoolvakantie. Uitgerust voor “extreme kou” namen we ook spullen mee om het noorderlicht te fotograferen, en we downloadden een paar apps om het op te sporen.
De vliegtickets hadden we al in oktober geboekt: heen Parijs/Londen/Tromsø (easyJet) en terug Tromsø/Oslo/Parijs (Norwegian). Om ons te verplaatsen huurden we in Tromsø een auto met winterbanden. Je kunt de prijzen van autoverhuurbedrijven vergelijken op Discover Cars. In deze periode verwachtten we behoorlijk wat sneeuw en temperaturen tussen -10 en 5 °C. We waren van plan om de nachtboot te nemen, zodat we vanuit Tromsø sneller op de Lofoten zouden zijn, en ook voor de terugreis.
Reis gemaakt in februari 2019. De prijzen zijn opnieuw gecontroleerd in september 2026.
We vertrokken op zaterdag 23 februari om 5.00 uur 's ochtends uit Parijs, met een gedeelde taxi die we de dag ervoor hadden geboekt; de rit van Parijs (Nation) naar luchthaven Charles de Gaulle kostte € 35. Update 2026: een taxi kost nu € 56 vanaf de rechteroever en € 65 vanaf de linkeroever, of € 14 met de RER-trein (volle prijs). Omdat de RER B niet bepaald de betrouwbaarste lijn ter wereld is, speelden we liever op zeker.
De overstap in Londen duurde 6 uur. Om de tijd te doden aten we een uitgebreid Engels ontbijt in een van de restaurants van luchthaven Gatwick en speelden we een gezelschapsspel, Unlock. Het is een supertof spel dat het idee van een escaperoom omzet in een kaartspel.
Aan het eind van de dag, rond 18.00 uur, kwamen we aan in Tromsø, toen het al donker was. De stad ligt dicht bij de luchthaven, ongeveer 15 minuten met de bus. Vanaf de luchthaven kun je stadsbus 40 of 42 nemen: dat is de goedkoopste optie, die we op de terugweg namen, en volgens mij kostte het ons minder dan € 5 per persoon. (Prijs gecontroleerd in 2026 en nog steeds hetzelfde.) De bushalte ligt achter parkeerplaats P2 en P3.
Op de heenweg namen we de Flybussen, de luchthavenexpressbus die vlak bij de uitgang van de luchthaven vertrekt, voor € 10 per persoon. (Prijs gecontroleerd in 2026: de expressbus is iets duurder geworden, 125 NOK, net geen € 12.) In beide gevallen kun je de kaartjes contant in de bus kopen.
De bus zette ons af voor een van de hotels in het centrum. Het appartement dat we op Booking hadden gekozen voor die nacht lag maar een paar minuten lopen verderop. De weg was spiegelglad! Een dun laagje grind voorkomt dat je uitglijdt, maar de eigenaar had het pad naar het huis niet sneeuwvrij gemaakt, waardoor het vrij lastig bereikbaar was. Toch raden we het aan: het is aangenaam en ruim, met een centrale hal, een slaapkamer en een grote badkamer met wasmachine, en verder een woonkamer en een grote, goed ingerichte keuken. Het huis is gezellig, overal lekker warm en opgevrolijkt door een heleboel lampen. Maar pas de volgende ochtend, na wat rust, konden we echt genieten van het uitzicht over de stad, de fjorden en de berg. We gingen nog even de stad in en deden wat boodschappen in supermarkt “Kiwi”, om in het appartement burgers te maken.
Op zondagochtend gingen we naar het toeristenbureau aan de haven. We zouden die dag met de hondenslee op pad gaan, maar het bedrijf had de tocht vanwege het weer geannuleerd. We boekten een nieuwe hondensledetocht voor maandagochtend (je moet een nummertje trekken, en het wachten duurde vrij lang). Helaas veranderde het weer niet, en 's avonds werd ook die tocht geannuleerd. We maakten van de gelegenheid gebruik om over de haven te wandelen, waar het schip “Viking” aangemeerd lag, dat een paar weken later met motorpech zou stilvallen (artikel in het Frans), en aan de overkant van de fjord zagen we de IJszeekathedraal en de kabelbaan. Daarna lunchten we in een heel goed restaurant, “Bardus”: Sandrine nam vissoep en ik ramen, met een biertje erbij. Vervolgens dwaalden we op goed geluk door de straten van de stad, langs de bibliotheek, de typische kerk en de winkels, en gingen we terug naar het toeristenbureau om de auto op te halen die we voor een week bij Europcar hadden gehuurd. In een winkel van Tromsø Outdoor huurden we sneeuwschoenen voor 48 uur, en daar raadden ze ons een paar plekken aan voor een wandeling. We reden naar de fjord Ersfjordbotn, op zo'n dertig minuten van het centrum, via de vierbaanstunnel onder de stad. Bij de fjord moesten we even zoeken naar het pad dat de outdoorwinkel had aangeraden, waardoor we bij een grote waterval uitkwamen, maar uiteindelijk vonden we het: je vertrekt bij café Ersfjorden, loopt een stukje omhoog en volgt het pad rechts van het hutje. Het is een leuke wandeling, en al snel sta je boven de stad met een mooi uitzicht op de fjord. Om 16.30 uur was het al donker en reden we terug naar Tromsø, naar ons nieuwe hotel. We besloten vlakbij te eten in een Indiaas restaurant, met een mangolassi en lamsmasala.
Op maandagochtend gingen we opnieuw sneeuwschoenwandelen, op de tweede plek die de verhuurwinkel had aangeraden. We staken de brug over tegenover de IJszeekathedraal en namen aan de overkant de kabelbaan van Tromsø (Fjellheisen) naar de top. Een retourtje kostte 210 NOK per persoon. Update 2026: de prijs is flink gestegen, naar 645 NOK (ongeveer € 55) voor een retour en 415 NOK voor een enkele reis.
Boven op de berg genoten we van het prachtige uitzicht over de stad en de fjorden, en daarna liepen we op goed geluk rond op onze sneeuwschoenen: we kwamen langs een hut die onder de sneeuw bedolven lag en zagen in de verte iets wat op een vos leek. Op de terugweg picknickten we in de hal van het kabelbaanstation, waar ook een verwarmd café is (een heel belangrijk detail!). Daarna gingen we naar beneden en verkenden we met de auto de omgeving van Tromsø: we reden een rondje over het eiland Håkøya. We volgden weg 858 nog een paar minuten en stopten toen op een parkeerplaats voor nog een sneeuwschoenwandeling door het bos (er is daar ook een langlaufloipe).
's Avonds brachten we de sneeuwschoenen terug en dronken we een biertje bij “Agenturet Øl og Vinbar”. Daarna doodden we de tijd tot we aan boord konden gaan van de boot die ons naar de Lofoten zou brengen. Om middernacht verlieten we Tromsø. Het schip van Hurtigruten, met plaats voor 700 passagiers, is een cruiseschip dat de hele Noorse kust afvaart, en je kunt er met je auto van haven naar haven mee. Omdat we te moe waren, keken we alleen even snel rond op de verschillende dekken en gingen we daarna op de banken van de lounge slapen: we hadden geen hut geboekt en reisden als dekpassagier.
(Soms moet je flink inzoomen op de plek die je zoekt voordat er activiteiten verschijnen.)
Hier vind je een paar ideeën voor activiteiten rond Tromsø.
Toen we op dinsdag wakker werden, konden we genieten van het prachtige uitzicht op de fjorden waartussen we rustig voeren. We hadden de sauna en de jacuzzi op het achterdek helemaal voor onszelf. Bij de receptie kun je handdoeken kopen, en de sauna heeft een kleedruimte en douches, handig als je geen hut hebt. Om 11.00 uur gingen we in Risøyhamn van boord en namen we de panoramaroute langs de westkust van het eiland Andøya (archipel Vesterålen). We sloegen af het binnenland in om rond het meer Anesvatnet te rijden, en verkenden Andøya de hele dag op ons gemak. Onze accommodatie lag in het noorden van het eiland; we hadden die gekozen omdat ze dicht bij Andenes lag, waar we een boottocht hadden geboekt om walvissen te spotten, maar die werd (alweer) geannuleerd vanwege het slechte weer. 's Avonds probeerden we een restaurant in Andenes, “Arresten AS”, dat uitstekend en heel gezellig bleek te zijn.
Op woensdagochtend speelden we bij het ontbijt een potje pool in het pension. Daarna vertrokken we naar de Lofoten. Onderweg kwamen we door het stadje Sortland en namen we de E10 richting Svolvær. We zagen rendieren, en bij Møysalen zelfs twee zeehonden en een arctische hermelijn; daar bleven we even op een klein strandje, aan een turquoise zee. De Møysalen, op het eiland Hinnøya, is het hoogste punt van de Lofoten en Vesterålen, in de provincie Nordland in Noord-Noorwegen. De berg is 1.262 m hoog, en de top vormt het hart van het nationaal park Møysalen, opgericht in 2003. In Svolvær aangekomen boekten we bij het bedrijf Lofoten Explorer aan de haven een boottocht om arenden te zien, en we warmden ons op in een café ernaast, “Bacalao”. Een paar dagen eerder was de accommodatie die we voor die nacht hadden gepland geannuleerd vanwege een waterlek, dus moesten we snel iets anders boeken; uiteindelijk kozen we een van de rorbuer van de stad, en dat was geweldig. Ik weet niet of we een upgrade hadden gekregen of gewoon kregen wat er nog over was, maar het huisje was enorm, met twee slaapkamers en twee badkamers. Rorbuer zijn oude vissershutten die vooral voor het toerisme zijn gerenoveerd; ze zijn van hout en rood, groen, mosterdgeel of wit geschilderd. En als kers op de taart zagen we vanaf de parkeerplaats het noorderlicht door de wolken heen. Wie zei er dat je het niet kunt zien als er lichtvervuiling is! We gebruikten de keuken van de rorbu om bij het vuur het avondeten klaar te maken (ja, er is ook een open haard).
Hier vind je een paar ideeën voor activiteiten op de Lofoten.
Op donderdagochtend stond de tocht om arenden te spotten om 10.00 uur gepland. De gids gaf ons kleding tegen de kou: handschoenen, een bril en een overall. We zaten met een man of tien in de rubberboot. De boot voer met ons door de fjorden en we zagen de arenden op de kliffen; toen de gids vis naar ze gooide, kwamen ze dichterbij en cirkelden ze rond de boot. We zagen er heel veel, van heel dichtbij, vooral jonge arenden. In volle vaart bracht de boot ons naar de Trollfjord. Onderweg stopte de gids een paar keer om in het Engels wat uitleg te geven over deze vogels en over de geschiedenis van de streek. De tocht duurde twee uur. Om op te warmen gingen we daarna lunchen in de bar die we de dag ervoor hadden ontdekt, Bacalao. Het is een groot restaurant met een gezellige sfeer, een kachel en een mooi uitzicht op de haven en de berg. Begin van de middag gingen we weer op pad om de omgeving van de stad te verkennen, en we vonden een beijzeld pad naar een bevroren meer, het Storkongsvatnet, met een paar huizen eromheen. Aan het eind van de middag kwamen we aan in Henningsvær, waar we deze kamer hadden geboekt. Het weer was gunstig voor het noorderlicht, dus installeerden we ons aan de rand van een fjord, met de bergen op de achtergrond. We wachtten een paar minuten en al heel snel verschenen de eerste witte slierten aan de hemel. Eerst wisten we niet zeker of het noorderlicht was, maar toen werd de sliert feller en kleurde hij groen. Daarna trok het noorderlicht de hele avond langs de hemel: soms vluchtig, soms bleef het lang hangen en danste het aan de hemel. We hadden die avond zelfs het geluk om paars noorderlicht te zien. Na een paar dagen slecht weer waren we dolblij dat we dit heel poëtische verschijnsel eindelijk konden zien. Daarna gingen we terug naar Henningsvær; het was 20.00 uur en alle supermarkten waren dicht, dus haalden we een pizza en gingen we terug naar het hotel. De kamer was klein, maar het uitzicht was prachtig: we zagen het noorderlicht zelfs vanuit het raam.
Tromsø en de Lofoten zijn ideale plekken om het noorderlicht te zien: idealiter zit je tussen 65° en 75° noorderbreedte (Tromsø ligt op 69°). Er moet aan drie voorwaarden worden voldaan: het moet donker zijn, de lucht moet helder zijn en de zonneactiviteit moet sterk genoeg zijn. Ga weg van de lichtvervuiling van de steden om het noorderlicht beter te zien. De temperatuur maakt eigenlijk niet uit. Het noorderlicht ontstaat op een hoogte tussen 100 en 300 km, en daardoor verschillen ook de kleuren (een reactie tussen de verschillende atomen in de atmosfeer en de deeltjes van de zon).
Om het noorderlicht te fotograferen heb je een echte camera nodig (een spiegelreflex- of systeemcamera), zodat je met de instellingen kunt spelen. Omdat ik geen expert ben, vereenvoudig ik de technische termen misschien wat: laat gerust een reactie achter onderaan het artikel als dat nodig is. Weet ook dat batterijen slecht tegen de kou kunnen: ik raad je aan ze in je zak te houden, dicht bij je lichaam zodat ze warm blijven, en ze pas op het laatste moment in de camera te stoppen.
Lees gerust ook blogs van andere fotografen voor meer technische uitleg over nachtfotografie. Kleed je goed aan, want je weet niet hoe lang je in de kou moet wachten voordat je misschien noorderlicht ziet. Het beste is om overdag een plek uit te zoeken en daar terug te komen als het donker is. We hadden een hoofdlampje bij ons om ons in het donker te verplaatsen en de camera in te stellen. Probeer een plek te vinden met een heldere hemel, het liefst op het noorden gericht.
We hadden het geluk om het noorderlicht 3 keer te zien, vroeg op de avond, tussen 19.00 en 21.00 uur. Tussen Tromsø en de Lofoten kun je het zien vanaf het moment dat het donker wordt tot ongeveer 3.00 uur 's nachts. Er zijn verschillende websites en apps die je helpen het noorderlicht te vinden. Degene die we het meest gebruikten, was norway-lights.com, heel eenvoudig in gebruik; qua apps hadden we “My Aurora Forecast” op iOS geïnstalleerd. Sommige apps bieden meldingen aan, meestal een betaalde dienst die we niet hebben getest. Vraag het gerust: sommige hotels bieden aan je wakker te maken als er noorderlicht te zien is!
Wil je hulp bij het zien en fotograferen van het noorderlicht, dan zijn er georganiseerde tours. Vaak gaat het met een bus: een ervaren chauffeur brengt je in een kleine groep naar plekken waar je kans hebt om het te zien. Er zijn verschillende opties: sommige tours zijn gericht op fotografie, met tips en uitleen van materiaal, andere omvatten een maaltijd rond een kampvuur, of alleen vervoer. Sommige tours betalen je terug of bieden een andere datum aan als je niets hebt gezien, een belangrijk punt om te controleren voordat je een bedrijf kiest. Het is moeilijk voor ons om dit soort aanbiedingen wel of niet aan te raden, want we hadden ze niet nodig. Ik denk dat we toch overstag waren gegaan als we aan het einde van de reis het noorderlicht niet zelf hadden kunnen zien. Het kan een goede oplossing zijn als je maar kort ter plaatse bent of geen huurauto hebt.
De volgende ochtend was er veel sneeuw gevallen en was alles bedekt. Het hotel serveert het ontbijt in een grote zaal met uitzicht op de haven: het uitzicht is prachtig en vooral zaten we lekker warm terwijl buiten de wind en de sneeuw tekeergingen. Toch moesten we naar buiten om het dorp te bekijken! Het is een klein, toeristisch havenplaatsje, heel mooi onder de sneeuw, verspreid over een paar eilandjes die met bruggen met het hoofdeiland verbonden zijn. We liepen langs het kanaal terwijl de vissersboten al terugkwamen met hun vangst en aanmeerden aan de kade. Daar zagen we onze eerste droogrekken voor vis: de vissers hingen de kabeljauw op die ze in een grote bak op een tractor hadden aangevoerd, en alles gebeurt met de hand. De rekken zijn van hout, en we zagen verschillende vormen, driehoekig of rechthoekig, met alleen koppen of alleen lijven! Een van de eilandjes is precies zo groot als het voetbalveld dat erop ligt, en wordt vaak van bovenaf met een drone gefotografeerd.
We stapten weer in de auto en reden naar het zuiden, richting Hamnøy en Reine, over het eiland Vestvågøy. De sneeuwstorm beperkte onze bezoekjes een beetje: we gingen alleen naar Eggum, een dorpje aan het water, waar we over het strand wandelden. Onderweg vonden we een supermarkt om boodschappen te doen en picknickten we in de auto. Na een paar korte stops kwamen we aan het eind van de middag aan in Hamnøy. Ons pension is een groot, gerenoveerd wit huis uit de 19e eeuw, met slaapkamers en een gedeelde zithoek en keuken. De badkamer is ook gedeeld, maar die is heel comfortabel, groot en goed uitgerust, dus dat was best prettig. We kookten snel het avondeten en gingen daarna een wandeling maken in het donker. Het pension ligt net voor Reine, dat we tijdens onze wandeling in de verte zagen liggen. De geur van gedroogde vis is in dit dorp nogal ondraaglijk!
Op zaterdagochtend, onder een strakblauwe lucht, gingen we verder met onze verkenning van het zuiden van de Lofoten. Eerst gingen we naar Reine, een vissershaven en een van de bekendste van deze eilanden vanwege de prachtige landschappen. De dag ervoor was er veel sneeuw gevallen: de wegen, de huizen en de bergen waren ermee bedekt, waardoor we het gevoel hadden dat we volledig afgesneden waren van de rest van de archipel. Een paar toeristen zoals wij fotografeerden de steile kliffen. De lucht was helemaal blauw en stak af tegen de rode rorbuer. Het is echt prachtig. We namen de tijd om de huizen, de straatjes van het dorp en de fjord te fotograferen. Daarna stopten we bij een café, “Bringen”. Bij het raam proefden we een kaneelbroodje (kanelbolle), waarvan de geur de hele zaal vulde: heerlijk! We reden verder naar Å, het zuidelijkste dorp van de archipel (je spreekt het uit als “oo”). Als je het heuveltje achter het dorp beklimt, heb je een mooi uitzicht over de haven en het meer. Op de weg naar beneden zagen we viskoppen te drogen hangen op houten rekken, zoals in alle dorpen van de archipel.
De terugweg begon: we reden weer naar het noorden en stopten opnieuw in Hamnøy. Omdat de weg spiegelglad was, reden we rustig; we zijn één keer geslipt, en één keer kon een pick-up voor ons niet op tijd remmen. We parkeerden op de parkeerplaats van het dorp: let op, op de Lofoten moet je heel vaak betalen om te parkeren, en je kunt een app downloaden die het betalen makkelijker maakt en die ook in Tromsø werkt. Hamnøy is een piepklein, heel mooi dorpje met zijn rode rorbuer, tegenover de fjord en de bergen, perfect om er een nacht te blijven; de huisjes van Eliassen Rorbuer zagen er heel aanlokkelijk uit, iets voor een volgende keer!
We volgden de E10 verder naar het noorden, ongeveer 20 minuten, en sloegen toen linksaf de Fv808 op naar het dorp Fredvang, waar een strand ligt. Het water is er turquoise en de sneeuw bedekte een deel van het fijne zand: heel mooi. We gingen terug naar de E10 en stopten even later in Ramberg om boodschappen te doen. Net buiten het stadje picknickten we tegenover nog een prachtig strand, bij Flakstad. Daarna rijd je in een minuut of twintig naar Nusfjord, via de E10 en vervolgens de Fv807; de weg is heel mooi en loopt langs een groot meer en daarna langs een fjord omringd door besneeuwde bergen. Het was 17.00 uur, het begon donker te worden en de temperatuur daalde flink, tot rond de -10 °C. Het dorp is piepklein en ligt ingeklemd tussen de bergen, dus je hebt het snel gezien: we liepen naar beneden naar de hoefijzervormige houten kade, omringd door rode en mosterdgele rorbuer. Een van de rorbuer kun je gratis bezoeken, als getuigenis van de oude vissershutten, en er is een sauna met uitzicht op zee die door studenten is gebouwd; volgens mij moet je in het laagseizoen minstens acht uur van tevoren bellen om hem te reserveren. Van buitenaf is het een mooie en vrij bijzondere houten constructie.
Die avond moesten we de boot nemen in Svolvær, dus reden we weer zo'n anderhalf uur over de E10. We gingen terug naar het pad naar het bevroren meer dat we donderdag hadden ontdekt, het Storkongsvatnet, net voor Svolvær, om bij het vallen van de avond naar het noorderlicht te kijken. Het was minder fel dan op woensdagavond, maar het decor was mooier. Er kwamen een paar langlaufers langs op het pad, maar verder waren we helemaal alleen, zonder licht, en het hoofdlampje dat we hadden meegenomen kwam goed van pas. Het was ijskoud (-11 °C volgens de thermometer van de auto). Ik had handwarmers voor in je zak meegenomen, die urenlang warm blijven. We reden terug naar Svolvær, waar de boot naar Tromsø op ons wachtte. Hij was kleiner dan die van de heenreis, maar had ook een sauna. Deze keer besloten we te betalen voor een hut, met twee eenpersoonsbedden en een kleine badkamer, voor € 90. Update 2026: het is moeilijk te zeggen of deze prijzen nog kloppen. We hadden de hut bij het inschepen genomen, dus misschien zijn de lastminuteprijzen lager om de hutten te vullen. Als we van tevoren zoeken naar dezelfde overtocht, liggen de prijzen eerder rond de € 230.
De boot voer langs de Trollfjord en we gingen naar het voordek om hem te bekijken, verlicht door grote schijnwerpers. Nou ja, het was ijskoud, dus we gingen vrij snel terug naar onze lekker verwarmde hut. Vanaf de boot zagen we nog een laatste keer noorderlicht, maar door de bewegingen van het schip was fotograferen met een lange sluitertijd onmogelijk.
De volgende ochtend haalden we de sleutels van de sauna op bij de receptie en genoten we er een goed uur van. Daarna lunchten we in de cafetaria van het schip. De sfeer was heel rustig, het tempo voor ons een beetje traag. De rest van de tijd brachten we door in de lounge, kijkend naar het landschap dat rustig aan ons voorbijtrok: de zee, de bergen, de besneeuwde fjorden. Rond 14.00 uur kwamen we aan in Tromsø, waar we de auto bij het tankstation wasten, voltankten en terugbrachten naar Europcar, naast het toeristenbureau. Daarna zetten we onze tassen af in het Smarthotel Tromsø en gingen we meteen weer op pad voor een nieuwe activiteit.
Die ochtend hadden we bij het bedrijf Active Tromsø een avondtocht met de hondenslee geboekt. Deze keer werd die niet geannuleerd: uiteindelijk was de walvistocht in Andenes de enige activiteit die niet is doorgegaan.
De gids haalde ons om 16.45 uur op voor het Radisson Blu-hotel. Met een stuk of twaalf andere toeristen reden we zo'n twintig minuten naar het centrum op het eiland Kvaløya. Daarna kleedde een van de gidsen ons aan tegen de kou: we kregen een overall, schoenen, handschoenen en een muts. Vervolgens vertrokken we opnieuw met het busje, want door de regen van de afgelopen dagen stroomden de beekjes weer en konden we met de honden niet vanaf het centrum vertrekken. De honden stonden al voor de sleeën gespannen. Voorlopig lagen ze nog heel rustig op de grond. Er waren vijf honden per slee en ongeveer 10 sleeën.
Geoffrey stuurde en ik bleef in de slee zitten. De gids legde uit hoe je remt door met je voeten op de rem te drukken, en ik hield een noodanker in mijn handen voor het geval Geoffrey van de slee zou vallen.
De honden werden ongeduldig: ze blaften, huilden en trokken aan de slee. Eén voor één vertrokken we door de besneeuwde vallei. Het was donker, maar het was bewolkt, dus noorderlicht zouden we niet zien. We stopten regelmatig om op de groep te wachten, en de honden werden dan erg ongeduldig en trokken hard aan de slee, vooral de twee voorste, die het levendigst waren. De andere rolden door de sneeuw, schudden zich uit of aten sneeuw. De honden van de sleeën achter ons kwamen naast ons staan en we konden ze aaien; een van hen zag mij en probeerde in onze slee te klimmen. Ze zijn heel aanhankelijk. Er zijn verschillende rassen, waaronder husky's.
De tocht duurde 40 minuten, en het voelde langer. Uiteindelijk maakten we een soort lus door de vallei, met overal om ons heen bergen. Er zaten een paar flinke afdalingen in waarbij we een paar takken tegen ons aan kregen: de honden stormen vooruit en trekken zich niets aan van ons achterin! Geoffrey werd zelfs van de slee geslingerd, maar hij wist ernaast te rennen en er weer op te springen. Het was een supergave ervaring, het zou zonde zijn geweest om die te missen.
De honden werden in kooien in de vrachtwagen gezet en naar het centrum gebracht, en wij volgden in het busje. In het centrum nam ieder van ons een hond mee naar zijn hok. Ze zijn heel sterk en je hebt behoorlijk wat kracht nodig om ze vast te houden. We speelden een tijdje met ze, waarna de gids, die ook de eigenaar van het centrum is, ons uitnodigde om rond een vuur in een open hut te komen zitten. Hij schonk koffie en thee in nogal rustieke bekers. De warmte deed ons echt goed, want het was die nacht nog steeds erg koud. Hij vertelde over zijn passie voor het hondensleeën, die begon toen hij 16 was; op zijn 18e had hij al meerdere honden. Hij vertelde ook over de races die hij reed. De race die ons het meest is bijgebleven, was er een in Canada bij -56 °C! Wil je meer weten over deze races, neem dan eens een kijkje op hun website: die is best interessant.
Net als IJsland, dat we tijdens een roadtrip ontdekten, is Noorwegen nog heel ongerept (vooral in de winter). Je bent vaak alleen in uitgestrekte gebieden, ver van steden en dorpen. De landschappen zijn prachtig: een perfecte speeltuin voor drones, zonder dat je iemand stoort. Speciaal voor deze reis kochten we een Mavic Air van DJI. We kozen dit model vanwege het formaat en het gewicht: hij is klein genoeg om heel makkelijk mee te nemen, en binnen een paar minuten uitgeklapt en klaar om te vliegen. En ook vanwege de prijs (ongeveer € 700): goedkoper dan de “pro”-versies, maar met een prachtige beeld- en videokwaliteit (4K, RAW-formaat…), en heel eenvoudig te bedienen via de DJI GO-app. Tegenwoordig kost een tweedehands Mavic 1 minder dan € 200, en er zijn verschillende series drones voor veel vriendelijkere prijzen.
Op reis is het aan te raden de drone bij je te houden in de cabine, zowel om hem te beschermen tegen stoten als om de batterijen te beschermen tegen plotselinge temperatuurwisselingen (die brand zouden kunnen veroorzaken). We hebben geen enkel probleem gehad bij de beveiliging op de luchthavens van Parijs CDG, Londen Gatwick, Tromsø en Oslo. Het lijkt steeds gewoner te worden: bij aankomst op de luchthaven van Tromsø hing een poster met de belangrijkste veiligheidsregels voor het vliegen met een drone.
In 2019 hoefden we nergens iets voor te regelen. Sindsdien past Noorwegen, als lid van de Europese Economische Ruimte, de Europese regelgeving toe. Voor een drone van 250 gram of meer, zoals de Mavic Air, gelden drie verplichtingen: een exploitantnummer dat je aanvraagt in het land waar je woont (in Frankrijk via AlphaTango) en dat op het toestel moet staan; een A1/A3-certificaat voor dronepiloten, dat je haalt via een gratis online examen en tijdens het vliegen bij je moet hebben; en een aansprakelijkheidsverzekering.
Wat de camera betreft: destijds had ik een Canon 550D, een instapmodel spiegelreflexcamera. Bij hoge ISO-waarden presteerde hij niet geweldig voor het noorderlicht, en de beelden kregen al snel veel ruis. Ik gebruikte hem met de kitlens, de 18-55, die maar tot f/3,5 opengaat. Tegenwoordig gebruik ik een Nikon Z5; voor astrofotografie combineer ik die met mijn Viltrox 16 mm f/1,8.
De tocht duurde in totaal ongeveer 6 uur; daarna gingen we terug naar het hotel, via Burger King, het enige wat nog open was.
Het was alweer tijd om naar huis te gaan: we pakten onze tassen in en vertrokken de volgende ochtend naar Parijs. Deze keer reisden we via Oslo, waar we ook een paar uur moesten wachten. Daar hadden we een nare ervaring met de luchtvaartmaatschappij Norwegian, die ons € 65 liet betalen om een van onze tassen in het ruim te zetten. Bij de gate lieten de medewerkers de beveiliging komen en sloten ze de gate om de passagiers onder druk te zetten: de boodschap was duidelijk, wie niet betaalt, gaat niet aan boord. Het voorwendsel was de grootte van onze tassen: ze pasten in de meetbak, maar het personeel vond dat niet genoeg… Meerdere passagiers moesten deze “heffing” betalen, en twee Franse passagiers werd de toegang tot de vlucht geweigerd omdat ze durfden te protesteren…
De terugreis duurde de hele dag, en rond 21.00 uur waren we in Parijs.
We zijn heel blij met deze reis: ondanks het nogal lastige weer in de eerste dagen hebben we bijna alles kunnen doen wat we van plan waren. Ons doel, het noorderlicht zien, hebben we bereikt: we hebben het op 3 van de 9 avonden gezien.
Het seizoen loopt van eind september tot eind maart, wanneer de nachten lang en donker genoeg zijn. Wij waren er eind februari 2019 negen dagen en zagen op drie avonden noorderlicht. Dat is ongeveer wat je kunt verwachten: je hebt geduld en een heldere hemel nodig, en geen enkele datum garandeert het schouwspel.
Minder dan je zou denken. De Golfstroom zorgt voor een milder klimaat op de archipel, waar de temperatuur vaak rond 0 °C ligt, terwijl het in het binnenland een stuk kouder is. Het echte probleem is niet de thermometer, maar de wind en de vochtigheid, waardoor technische kleding onmisbaar is.
Huurauto's hebben spijkerbanden, die in dit seizoen verplicht zijn. De hoofdwegen worden altijd sneeuwvrij gehouden. Wat ons het meest verraste, waren de heel korte dagen in februari en de sneeuwstormen die het zicht ineens beperken: neem ruim de tijd voor je ritten.
Ja, maar de regels zijn veranderd sinds onze reis. Voor een drone van 250 gram of meer heb je een exploitantnummer nodig uit het land waar je woont, een A1/A3-certificaat voor dronepiloten en een aansprakelijkheidsverzekering.
Vond je dit artikel leuk? Bewaar het op Pinterest.
Volg ons op sociale media om op de hoogte te blijven van onze volgende reizen. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
