Door Geoffrey Ménissier, gepubliceerd op , bijgewerkt op .
Ook beschikbaar in: 🇫🇷 🇬🇧 🇪🇸 🇵🇹 🇩🇪 🇮🇹
In het kort
Een week in de Cézallier, het grote vulkanische plateau op de grens van de Cantal en de Puy-de-Dôme. Op het programma: watervallen, veenmeren, de Plomb du Cantal met de kabelbaan en een van de mooiste sterrenhemels van Frankrijk, met een zesjarige en onze beagle.
0 reacties
We vertrokken voor een week naar de Cézallier, in de Auvergne. We verbleven in Vèze, in het noorden van de Cantal, op de grens met de Puy-de-Dôme. Het was ons tweede verblijf in de streek: 3 jaar eerder hadden we een week in La Godivelle doorgebracht (aan de kant van de Puy-de-Dôme). We waren er met onze zoon Victor, die 6 is, en onze hond Glasgow, een beagle van anderhalf. De Cézallier is een glooiend landschap, een groot plateau dat het Sancymassief in het noorden verbindt met het Cantalgebergte in het zuiden. Er liggen veel meren en venen, en je ziet er overal kuddes Salerskoeien. De bijnamen die steeds terugkomen zijn “het Franse Mongolië” en “het Franse Tibet”.
Tijdens ons eerste verblijf lag de nadruk vooral op de Puy de Dôme en de Chaîne des Puys, en daarna op de Monts Dore, Saint-Nectaire en Murol, met maar één uitstapje naar de Cantal (naar de Pas de Peyrol). Dit keer was het precies andersom: we wandelden in de Cézallier en het Cantalgebergte.
We brachten er dus een week door in de zomer van 2026, voordat we de week erna de Queyras in de Alpen gingen ontdekken.
We werden ontvangen door Jérôme en zijn vrouw, die ons hun gîte lieten zien, die we voor een week hadden geboekt. Het is een klein huis dat aan het hunne vastzit. Beneden een grote leefruimte met open keuken en woonkamer, boven 3 slaapkamers en de badkamer. Het huis is goed uitgerust en goed geïsoleerd tegen de hitte buiten. Buiten staat een kleine schuur met een tafelvoetbalspel en een pingpongtafel, tot grote vreugde van Victor. Daarbij komt nog een grote, volledig omheinde tuin: als je met een hond reist, is dat een van onze eerste zoekcriteria, en voor Glasgow was het perfect. Onze gastheer had ook een kaartje van de omgeving voor ons gemaakt, met de wandelingen die je niet mag missen en de goede restaurants. 's Avonds maakten we een eerste wandeling op de hoogten boven het dorp: daar schijn je wel een stuk of tien herten aan de bosrand te kunnen zien.
Op zondag begonnen we ons verblijf rustig met wandelingen in de buurt van Vèze. 's Ochtends liepen we naar de waterval van de Terisse en daarna door naar het gelijknamige meer. De waterval ligt ongeveer 2,5 km ten noorden van het dorp, langs de rivier de Sianne. Je kunt er ook met de auto komen: vanaf een kleine parkeerplaats is het nog ongeveer 350 m naar de waterval. Naar het meer reden we een stukje dichterbij en het laatste deel liepen we; heen en terug waren we zo'n 45 minuten onderweg. Zwemmen is in het meer niet toegestaan, en aan het water staan een paar picknicktafels. Onderweg zagen we koeien, hagedissen en roofvogels: rode wouwen, maar ook slangenarenden, grote roofvogels die gespecialiseerd zijn in de jacht op slangen. We zagen ze bij elk uitstapje. Aan het eind van de ochtend deden we wat boodschappen in Allanche.
's Middags gingen we iets verder naar het noorden. Onze eerste stop was het orthodoxe klooster van de “Moeder Gods Znaménié” in Marcenat. De architectuur is bijzonder, en de zusters verkopen er honing en peperkoek. De toegang is gratis. Daarna wilden we naar de waterval van de Saillant, maar door een verkeerde afslag kwamen we in plaats daarvan bij het kleine Lac des Estives uit. Het uitzicht is de moeite waard: omdat je er vrij hoog staat, zie je aan de ene kant de Chaîne des Puys en aan de andere kant het Cantalgebergte. Aan het eind van de dag kwam er onweer aan; we reden terug naar huis en kwamen onderweg een pizzawagen tegen, perfect om deze eerste dag af te sluiten.
Op maandagochtend bezochten we de venen van Jolan en Gazelle, een beschermd natuurgebied (Espace Naturel Sensible) in Ségur-les-Villas. Een veen is een moerasgebied waar zich turf ophoopt: organisch materiaal van dode planten die door het zuurstofgebrek in het stilstaande water niet helemaal vergaan. Venen zijn rijk aan biodiversiteit: insecten, trekvogels en zelfs otters. Om het gebied te beschermen loopt het wandelpad niet direct langs het meer maar eromheen, wat voor afwisseling in het landschap zorgt. We liepen rond het meer en klommen daarna een stukje omhoog langs weiden met koeien en paarden, om vervolgens via een bosrijker deel weer af te dalen. In totaal legden we ongeveer 6 km af.
Goed om te weten met een hond: venen zijn kwetsbare gebieden en er broeden vogels. Glasgow bleef de hele wandeling aan de lijn, wat in deze beschermde natuurgebieden sowieso de regel is.
's Middags gingen we naar de Font Sainte. Je hebt er een mooi uitzicht over het plateau van de Limon en, in het zuiden, het Cantalgebergte, en er staat ook een kapel. Waarschijnlijk werd hier in de oudheid het water vereerd: de “heilige” of wonderbaarlijke bron, die geneest en beschermt, wordt sinds de kerstening in verband gebracht met de Maagd Maria. Op de hoogten vind je een geluidspad: stenen bankjes met een soort audiotour vertellen de geschiedenis van de streek. Het is een rondje van ongeveer 1,5 km.
Laatste stop van de dag: het Lac du Pêcher. Het is een bezoek waard, en er lopen verschillende paden rond het meer. We liepen een deel van de “eco-wandeling” van 3 km in dit gebied, dat is aangewezen als Espace Naturel Sensible (natuurgebieden die door de departementen worden beschermd). Kijk overigens niet raar op als het waterpeil laag lijkt. In 2024 werden lekken in de dam ontdekt, en vanaf januari 2025 is het meer gedeeltelijk leeggelaten zodat de ploegen veilig konden werken. De herstelwerkzaamheden vonden plaats in het voorjaar van 2026, dus het meer stijgt geleidelijk weer naar zijn normale niveau. Tijdens de werkzaamheden zijn de toegankelijke vissteiger en de vogelkijkhut opgeknapt; vanuit de kijkhut kun je ongezien dodaarzen, meerkoeten en rode wouwen bekijken.
Het Lac du Pêcher is een voormalig hoogveen op ongeveer 1.140 meter, aan de rand van het plateau van de Cézallier en het massief van de Pinatelle. Twee leerpaden van 1,5 en 3 km lopen eromheen.
Op dinsdag gingen we naar het skioord Le Lioran om de Plomb du Cantal te beklimmen, met 1.855 meter het hoogste punt van het Cantalgebergte. Voor een wandeling die geschikt is voor gezinnen en honden kozen we ervoor om met de kabelbaan omhoog te gaan en te voet af te dalen. Het bovenstation ligt iets onder de top, vandaar de laatste tien minuten lopen. Het Regionaal Natuurpark Volcans d'Auvergne heeft daar informatieborden neergezet over de geschiedenis van de Cantalvulkaan, de dieren en de planten.
De prijzen op een rij: enkele reis volwassene € 12,40 · retour volwassene € 16,90 · enkele reis kind (5 tot 11 jaar) € 8,80 · retour kind € 11,90 · gratis onder de 5 jaar. Er is een juniortarief voor 12 tot 17 jaar (€ 10,80 voor een enkele reis in de zomer). Van 11 juli tot 23 augustus rijdt de kabelbaan elke dag van 9.30 tot 18.30 uur, de laatste rit omhoog is om 18.20 uur. Afhankelijk van de drukte vertrekt er elke 15 minuten een cabine. Honden aan de lijn mogen gratis mee, en dankzij een lift aan de kant van de weide is de kabelbaan toegankelijk voor mensen met beperkte mobiliteit.
Boven staat een oriëntatietafel… en zijn er heel veel vliegen die aan je blijven plakken, dus we bleven er niet zo lang. In de verte zie je de Col de Prat de Bouc, een bergpas met een weg, die een andere manier is om de top te bereiken.
Beklimming vanaf het skioord: 686 m hoogteverschil en 10 km heen en terug.
Beklimming vanaf de pas: 468 m hoogteverschil en 8 km heen en terug.
Over de afdaling via de skipistes deden we ongeveer anderhalf uur, inclusief een picknickpauze (Sandrine ging wat langzamer omdat de zool van haar wandelschoen had losgelaten).
Het terrein is vrij makkelijk, ook voor kinderen. We kwamen een paar mensen tegen die naar beneden renden, en veel mountainbikers; in de sportwinkels van Le Lioran kun je mountainbikes huren. Tegen het einde gaat er een lange tokkelbaan over je heen. We zagen ook een zomerrodelbaan tussen de sparren, maar Victor had er niet echt zin in. Hij had meer zin in de springkussens en trampolines beneden. De Intersport van het skioord had een uitverkoop: Sandrine kocht er meteen nieuwe schoenen, en ik een T-shirt. Het skioord is erg gezinsvriendelijk: veel cafés en restaurants, een ijsbaan, een bikepark en meer.
Op de terugweg stopten we in Murat, een klein middeleeuws stadje met veel karakter, waarboven op de Rocher de Bonnevie een beeld van Maria met Kind uittorent. We deden boodschappen voor de avond en aten een ambachtelijk ijsje op de markt.
Die nacht maakte ik vanaf de hoogten boven Vèze een paar foto's van de sterren, met de Melkweg die opkwam boven de Cantal. Als je het dorp uit loopt, voorbij de begraafplaats, staan een bankje en een kruis. Van daaruit fotografeerde ik de Melkweg, richting het zuiden. In augustus kwam de maan laat genoeg op om niet te veel licht te geven. De Cézallier heeft een van de mooiste sterrenhemels van Europees Frankrijk, en vanaf 23.00 uur doen de gemeenten de straatverlichting uit. Tussen middernacht en 2.00 uur had ik alle tijd om van de sterrenhemel te genieten met mijn Nikon Z5 en een Viltrox-objectief van 16 mm f/1,8 (en een statief).
Omdat ik wat laat naar bed was gegaan, was de woensdagochtend rustig: we genoten van het huis. Toch bezochten we nog de waterval van Veyrines, in Landeyrat. Die ligt op een kwartiertje rijden van Vèze, ten noorden van Allanche. Anders dan die van zondag ligt hij niet in een bos maar in een kleine kloof die je oversteekt. Aan de andere kant werden we al snel tegengehouden door een patou (een kuddebeschermingshond) die over een kudde waakte. Omdat Glasgow onrustig werd, keerden we om.
Als je met een hond wandelt en een patou tegenkomt, is de regel simpel: niet wegrennen, niet schreeuwen, je wandelstokken niet gebruiken. Blijf staan, doe je hond kort aan de lijn en loop rustig in een heel ruime boog om de kudde heen. Een patou is niet agressief, hij schat je in: zodra hij doorheeft dat je geen bedreiging bent, verliest hij zijn interesse. Is de doorgang geblokkeerd, dan is omkeren nog altijd de beste beslissing, en dat deden we hier ook.
Vlak naast de waterval ligt het vertrekstation van de Vélorail du Cézallier: zoals de naam al zegt, trap je over de rails van een oude spoorlijn dwars door de zomerweiden, en er zijn verschillende routes. We hebben het niet uitgeprobeerd, omdat we liever alleen activiteiten deden die we met onze hond konden doen.
's Middags gingen we wandelen in La Godivelle, waar we de vorige keer hadden gelogeerd. Het is zowel de minst bevolkte als de hoogst gelegen gemeente van het departement Puy-de-Dôme. De ronde fontein is ook de breedste van het departement: hij werd gebouwd zodat 30 koeien er tegelijk konden drinken. Het bijzondere aan de gemeente is dat ze twee meren heeft. We begonnen met een wandeling langs het Lac d'En Bas, een veenmeer dat het natuurreservaat van de Sagnes de La Godivelle vormt; je kunt er niet helemaal omheen lopen. Daarna klommen we naar het Lac d'En Haut, een vulkanisch kratermeer van 44 meter diep. Aan de ene oever stond een kudde koeien te drinken; aan de andere kant fotografeerde ik twee jonge veulens en twee merries, die niet bang waren en uit nieuwsgierigheid dichterbij kwamen.
We reden terug naar Vèze via de Col de Chanusclade, die de grens tussen de Puy-de-Dôme en de Cantal markeert. Je hebt er ook een mooi uitzicht over de Cézallier. In het gehucht liepen de koeien net terug naar de stal; ze omringden de auto en we reden in hun tempo verder. Ze waren behoorlijk indrukwekkend.
Donderdag stond in het teken van een wandeling van 8 km met ongeveer 300 m stijging. Je komt langs 3 watervallen (Vergnes, Prés Longs en Prapsou), en het startpunt is het dorp Albepierre-Bredons. Het pad is aangenaam, omdat het grotendeels onder de bomen loopt, in de schaduw. De indrukwekkendste is de eerste van de 3, de waterval van Vergnes, omdat je langs de rivier naar beneden kunt lopen tot aan de voet van de waterval; er is ook ruimte voor Victor om in de rivier te spelen. Daar hielden we onze picknick. Daarna komt de hoogste, de waterval van Prés Longs, van 7 meter hoog, maar er loopt geen pad naartoe. De laatste, Prapsou, ligt helemaal aan het eind van de wandeling, onder aan het dorp. Met een hond is het heel prettig: we hoefden geen stukken met kuddes over te steken.
Vrijdag, onze laatste dag in de Cantal, was vrij rustig. We gingen naar het Lac des Cascades in Cheylade en lunchten in het gelijknamige restaurant. Het is er heel vredig: de tafels onder de wilgen, aan het meer, zorgen voor een prachtige omgeving. Na de lunch liepen we rond het meer. Er is ook een iets langere wandeling van 4 km door het gletsjerdal van de Petite Rhue. Later maakten we nog een omweg naar Ségur-les-Villas om de kapel Notre-Dame de Valentine en het uitzicht daar te zien.
Onze laatste dag in de Cézallier en de Cantal. Nadat we de auto hadden ingepakt en nog even met onze gastheer en -vrouw hadden gepraat, gingen we op weg naar onze tweede vakantieweek, richting de Hautes-Alpes en het Regionaal Natuurpark Queyras, om precies te zijn Ceillac. Hoewel het geografisch niet zo ver weg ligt, is de rit vrij lang: Clermont-Ferrand, dan Lyon, Grenoble en Briançon, en pas aan het eind van de dag kwamen we aan. Lees het vervolg in onze wandelweek in de Queyras.
We kozen onze activiteiten voor de week rond één simpele voorwaarde: alles moest te doen zijn met Glasgow. Dit is wat we ervan meenemen.
Eerst de gîte. Een volledig omheinde tuin is ons eerste zoekcriterium, nog vóór de ligging. Op een week maakt dat een groot verschil in het dagelijks leven: de ochtend- en avondrondjes doe je zonder lijn, en je kunt de hond in de koelte achterlaten als een activiteit niet bij haar past.
Kuddes zijn overal. Dat is nu eenmaal de Cézallier: het plateau is één grote zomerweide. In onze zeven dagen kwamen we bij bijna elk uitstapje koeien tegen. Glasgow is er nogal van onder de indruk, en tijdens het wandelen was het nooit een probleem. Geiten daarentegen worden vaak bewaakt door een patou. Waar het kon, liepen we er in een ruime boog omheen; anders keerden we om.
In de beschermde natuurgebieden, bij de venen van Jolan en Gazelle en bij het Lac du Pêcher, blijft de hond aan de lijn: het zijn kwetsbare moerasgebieden met broedvogels.
Honden aan de lijn mogen gratis mee in de kabelbaan van de Plomb du Cantal. Daardoor konden we met een zesjarige en een hond van anderhalf een top van 1.855 m halen en hoefden we alleen de afdaling te lopen.
De rustigste wandeling van de week: de 3 watervallen van Albepierre-Bredons. 8 km, in de schaduw, langs het water, zonder kuddes om over te steken. Als je met een hond maar één wandeling onthoudt, laat het dan deze zijn (al moet je wel een beetje klimmen).
Wat we hebben overgeslagen: de Vélorail van de Cézallier, die vlak naast de waterval van Veyrines vertrekt. We hadden er wel zin in, maar we hadden besloten alleen activiteiten te doen die we samen met Glasgow konden doen.
Een onverwacht voordeel: er is altijd water. Tussen de Sianne, de watervallen, de beekjes en de drinkbakken was drinkwater nooit een probleem, zelfs niet op warme dagen (al hebben we altijd een drinkfles voor de hond bij ons).
Een week is precies goed voor de Cézallier. We vulden zeven dagen zonder ooit meer dan 40 minuten vanaf Vèze te rijden, en zonder het gevoel te hebben dat we de streek hadden uitgeput: de waterval van de Saillant die we misten, de Vélorail, de Puy Mary… Er blijft genoeg over voor een derde verblijf.
Wat met een zesjarige bijzonder goed werkt, zijn de afstanden. De wandelingen in de omgeving zijn 1,5 tot 8 km lang met weinig hoogteverschil, en vaak wacht er aan het eind water: een waterval, een meer, een beek. Victor heeft elke dag gewandeld. Het enige echte hoogteverschil van de week, de Plomb du Cantal, legden we dankzij de kabelbaan bergaf af.
Wat je moet weten voordat je gaat: de Cézallier is geen bestemming om te zwemmen. De meren zijn veen- of kratermeren, waar zwemmen vaak niet is toegestaan.
Wat ons het meest is bijgebleven, is de rust. In een week midden in augustus hoefden we nooit naar een parkeerplek te zoeken en kwamen we nergens drukte tegen, behalve in het skioord Le Lioran. En de nachten zijn zo donker als je op veel plekken in Frankrijk niet meer meemaakt.
Drie jaar na ons verblijf in La Godivelle gingen we met hetzelfde gevoel naar huis: de Cézallier is een prachtig plateau waar je helemaal tot rust komt.
De Cézallier is een groot vulkanisch plateau in de Auvergne, op de grens van de Cantal en de Puy-de-Dôme. Het verbindt het Sancymassief in het noorden met het Cantalgebergte in het zuiden. Wij verbleven in Vèze, in het noorden van de Cantal, op de grens tussen de twee departementen.
Met een week kun je het plateau rustig ontdekken, zonder verder dan een halfuur rijden te gaan. Wij vulden zeven dagen met watervallen, meren, venen en een beklimming van de Plomb du Cantal, en hielden toch rustige ochtenden in de gîte.
Ja. De wandelingen in de omgeving zijn 1,5 tot 8 km lang met weinig hoogteverschil, en eindigen vaak aan het water. Onze zoon van 6 heeft elke dag zonder moeite gewandeld. Met de kabelbaan van Le Lioran kun je zelfs een top halen en hoef je alleen naar beneden te lopen.
Ja, maar het plateau is één grote zomerweide: je komt kuddes tegen en soms patous (kuddebeschermingshonden), waardoor je misschien moet omkeren. In de beschermde natuurgebieden blijft de hond aan de lijn. De wandeling langs de 3 watervallen van Albepierre-Bredons is wat dat betreft de rustigste.
De kabelbaan van Le Lioran brengt je tot vlak bij de top, waarna je nog tien minuten moet lopen. Reken op € 12,40 voor een enkele reis voor een volwassene en € 8,80 voor een enkele reis voor een kind van 5 tot 11 jaar. Honden aan de lijn mogen gratis mee. Wij gingen met de kabelbaan omhoog en liepen in anderhalf uur via de skipistes naar beneden.
De waterval van de Terisse, 2,5 km ten noorden van Vèze langs de Sianne, bereik je te voet of vanaf een parkeerplaats op 350 m. De waterval van Veyrines, in Landeyrat, ligt in een kleine kloof. En de wandeling bij Albepierre-Bredons voert langs drie watervallen op 8 km, waaronder die van Vergnes, waar je tot aan de voet kunt afdalen.
De Cézallier heeft een van de donkerste hemels van Europees Frankrijk, en vanaf 23.00 uur doen de gemeenten de straatverlichting uit. Wij fotografeerden de Melkweg vanaf de hoogten boven Vèze, aan de rand van het dorp voorbij de begraafplaats, waar een bankje en een kruis een open uitkijkpunt richting het zuiden markeren.
De Cézallier is geen bestemming om te zwemmen. In het Lac de la Terisse is zwemmen niet toegestaan, en het Lac du Pêcher is een beschermd natuurgebied waarvan het waterpeil weer stijgt na werkzaamheden aan de dam. Kinderen vermaken zich beter in de rivieren en aan de voet van de watervallen.
Vond je dit artikel leuk? Bewaar het op Pinterest!
Volg ons op sociale media om op de hoogte te blijven van onze volgende reizen. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
