Door Geoffrey Ménissier, gepubliceerd op , bijgewerkt op .
Ook beschikbaar in: 🇫🇷 🇬🇧 🇪🇸 🇵🇹 🇩🇪 🇮🇹
In het kort
Onze eerste vakantie met z'n drieën: we kozen voor de Dordogne om Lascaux en de middeleeuwse kastelen te bezoeken en van het lekkere eten te genieten. Dit is wat je in de Dordogne kunt doen voor een geslaagde gezinsvakantie.
0 reacties
Zoals we al vertelden in ons artikel over het bos van Fontainebleau, is Victor afgelopen december geboren. Deze zomer was dus onze eerste gezinsvakantie. Omdat hij nog zo jong was, hadden we besloten dit jaar niet te vliegen, en de gezondheidssituatie bevestigde die keuze alleen maar. We kozen ervoor om 8 dagen in de Dordogne door te brengen, in Issigeac, ten zuiden van Bergerac en niet ver van de wijngaarden van Monbazillac. De Dordogne is een ideale streek om tot rust te komen, met toch volop activiteiten.
Op ons lijstje hoorde een bezoek aan Lascaux IV bij de eerste dingen die we wilden doen, net als een bezoek aan andere grotten en plekken met grotkunst. De Dordogne staat ook bekend om het lekkere eten, en daar hebben we volop van genoten. Tot slot konden we alle kastelen, middeleeuwse dorpen en grotwoningen bewonderen die de streek te bieden heeft.
We kozen ook voor de Dordogne omdat we zo op de terugweg familie konden bezoeken, eerst in Poitiers en daarna in Saint-Nazaire.
Dit jaar regelden we alles op het laatste moment. Na de lockdown wachtten we tot de reisbeperking van 100 km werd opgeheven, zodat we zeker wisten dat we weg konden. We twijfelden nog over de Landes of de Auvergne, maar kozen uiteindelijk voor de Dordogne. We zochten onderdak langs de rivier, halverwege tussen Bergerac en Sarlat-la-Canéda, maar vonden niets naar onze zin. We keken nog eens op Sawdays (die site noemden we al in ons artikel over de Loirekastelen) en vonden uiteindelijk Château Gauthié, bij Issigeac, zuidelijker dan gepland, vlak bij de grens met Lot-et-Garonne.
Het is een B&B in een gebouw waarvan de verschillende delen uit de 15e, 17e en 19e eeuw stammen, midden in een groot park van 8 hectare met een overloopzwembad dat uitkijkt op een vijver. Er zijn 5 kamers in het landhuis en een paar boomhutten. Omdat niet alle kamers tegelijk bezet waren, konden we in alle rust van het zwembad en het park genieten. We zagen Schotse hooglanders en, nog verrassender, 5 ooievaars die zich in het park hebben gevestigd.
En dan onze gastheer en gastvrouw: Florence en Stéphane zijn heel gastvrij. Elke ochtend kletsten we even bij het uitgebreide ontbijt, en ze hielpen ons om de route van de dag te verfijnen. 's Avonds aten we op het terras. Er staat een magnetron voor de gasten, handig om potjes babyvoeding op te warmen. Door de hittegolf hadden we genoeg aan een borrel en een salade. Onze kamer was groot en comfortabel, en we kregen een babybedje te leen voor Victor. Ter plekke kun je bovendien buitenspellen en fietsen lenen. Naast het zwembad is er ook een jacuzzi, maar met deze hitte bewaren we die voor een volgende keer. De prijs ligt rond de € 100 per nacht, iets meer dan we gewend zijn als we voor een hotel kiezen, maar de plek is het meer dan waard.
Stéphane, onze gastheer, vertelde ons dat Issigeac elke zondag een markt heeft. Je moet er vroeg bij zijn, want die werd in 2018 verkozen tot mooiste markt van Aquitanië, dus het is er erg druk. In de zomer staan de kraampjes in bijna alle straatjes van het middeleeuwse stadje. Je vindt er zowel eten als ambachtelijke producten. De streekspecialiteiten zijn natuurlijk foie gras en eend (in een Périgordse salade of als confit), maar ook walnoten (waar je taart van kunt bakken) en zwarte truffel (lekker in een omelet of een risotto). Het stadje ligt op 3,5 km van de B&B.
Na de markt reden we zo'n tien kilometer naar het noorden om het kasteel van Monbazillac te bezoeken. Het werd in 1550 gebouwd en heeft een vrij eenvoudige plattegrond: een rechthoek met vier ronde torens op de hoeken. Binnen, op de begane grond, vind je meubels uit de 17e eeuw, voorwerpen over de oude ambachten rond de wijnbouw en archiefstukken over de godsdienstoorlogen. In de kelder zie je de keukens uit de 16e eeuw, maar vooral een muur met 6000 goudgele flessen Monbazillac. Op de eerste verdieping bewonder je nog meer meubels en originele tekeningen van de karikaturist SEM (1863-1934), die uit de Périgord kwam. Net als in de andere kastelen die we bezochten, zat Victor voor op de buik in de draagzak en bleef zijn kinderwagen in de auto.
Sinds 1960 is het kasteel eigendom van de wijncoöperatie van Monbazillac. Die bezit 25 hectare wijngaard rond het kasteel, en vanaf het terras heb je een mooi uitzicht over de wijngaarden tot aan Bergerac. Monbazillac staat bekend om zijn zoete witte wijn, maar er worden ook rode en drogere witte wijnen gemaakt. Aan het einde van het bezoek volgt een kleine wijnproeverij. In totaal beslaat het wijngebied van Bergerac 12.600 hectare, verdeeld over 12 appellations, waaronder Côtes-de-Bergerac, Monbazillac en Pécharmant…
Bij het weggaan zochten we iets te eten in het dorp Monbazillac, zo'n honderd meter van het kasteel. Er was niet veel te vinden en het dorp is niet bijzonder interessant, dus gingen we 's middags naar Bergerac. Het was zondag en al 15.00 uur, dus de meeste restaurants serveerden niets meer. We haalden een broodje bij een bakker en slenterden daarna door de straten van de stad. Aan het eind van de dag gingen we terug om van het zwembad te genieten.
In de Périgord Pourpre zijn veel stadjes zogenoemde bastides: “De bastides werden allemaal a novo gesticht, in één keer, op een vaste datum, volgens een vooraf bedacht en meestal uniform plan, binnen een periode van ongeveer honderd jaar (1250-1350)” (Alcide Curie-Seimbres). De bastides die we bezochten, hebben vaak dezelfde opbouw: een vierkante of rechthoekige vestingmuur met poorten aan de 4 windstreken. Van daaruit lopen de twee hoofdassen van de stad. De straten kruisen elkaar haaks en in het midden ligt een groot plein.
We gingen naar Monpazier, zo'n dertig kilometer van Issigeac. Het stadje geldt als de “modelbastide”, met een perfect rechthoekig stratenplan, en is sinds de stichting in 1284 bijna intact gebleven. Het centrale plein is omringd door arcaden die “cornières” heten. Na het bezoek aten we in een van de restaurants aan het plein. Helaas was het terras vol, dus zaten we binnen. Wat volgde was een kleine klucht: de serveerster bekritiseerde klanten waar andere gasten bij waren, we wachtten bijna anderhalf uur voordat we bediend werden, de helft van de ingrediënten ontbrak op het bord omdat ze op waren, en dan hebben we het nog niet eens over de (lange) stroomstoring…
Na dit avontuur streken we neer in de schaduw van de vestingmuren, zodat Victor een dutje kon doen, en daarna gaven we hem zijn tussendoortje. Toen besloten we terug te gaan om weer van het zwembad te genieten. Op de weg vanuit Issigeac kun je ook stoppen in Beaumont-du-Périgord, een andere Engelse bastide, gesticht in 1272. Aan het eind van de dag liet Geoffrey de drone boven het platteland vliegen om een paar foto's van de zonsondergang te maken.
(Soms moet je flink inzoomen op de plek die je zoekt voordat er activiteiten verschijnen.)
De Périgord is een historische Franse streek die grofweg overeenkomt met het huidige departement Dordogne, dus vertellen we je meteen iets over de kleuren ervan, de vier toeristische benamingen. We waren vooral in de Périgord Pourpre en de Périgord Noir.
We hadden van tevoren kaartjes gereserveerd voor de grot van Lascaux. Ter herinnering: de originele grot is sinds 1963 gesloten voor bezoekers, omdat de schilderingen door de vele bezoekers beschadigd raakten. Lascaux 2 is een replica, een “facsimile”, geopend in 1983. Die kun je nog steeds bezoeken, maar de technieken van toen waren minder nauwkeurig dan die voor Lascaux 4. Lascaux 3 is een reizende tentoonstelling die ook facsimiles van Lascaux laat zien. Wij bezochten Lascaux 4, een nieuwe, nauwkeurigere en completere kopie van de grot, die in 2016 voor het publiek openging.
Lascaux 4 is een internationaal centrum voor grotkunst. Anders dan bij Lascaux 2 zie je in het facsimile de hele originele grot. Daarna neemt het museum je mee achter de schermen. Lascaux wordt het “Versailles van de prehistorie” genoemd, en de Zaal van de Stieren de “Sixtijnse Kapel van de grotkunst”. Ook zonder de originelen te zien is het een boeiende ervaring. Het is moeilijk voor te stellen hoe en waarom mensen zo'n twintigduizend jaar geleden hierheen kwamen om diep in een grot te schilderen. Het centrum vertelt ook het verhaal van Marcel Ravidat en zijn vrienden, de groep tieners die de grot in september 1940 ontdekte.
We leerden dat het facsimile van Lascaux 4 dankzij moderne 3D-modellering tot op de centimeter nauwkeurig de originele grot nabootst, die een paar honderd meter van het centrum ligt. In de grot is het 13 °C. Victor was warm aangekleed, het halfduister leek hem niet te storen en, zoals zo vaak in de draagzak, viel hij uiteindelijk in slaap.
Na het bezoek gingen we naar Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil. We stopten er maar kort om langs de Vézère iets te eten, maar het stadje wordt de “wereldhoofdstad van de prehistorie” genoemd. In de omgeving vind je veel grotwoningen en middeleeuwse architectuur, het Nationaal Prehistorisch Museum, de grot van Font-de-Gaume (de laatste versierde grot die nog voor publiek open is) en nog veel meer. We leerden dat hier menselijke botten zijn ontdekt: de botten van de eerste moderne mensen, de Cro-Magnonmens. De naam komt gewoon van de rotsschuilplaats Cro-Magnon, waar de botten en werktuigen werden gevonden (Cros betekent holte in het Occitaans).
Om de dag af te sluiten, stopten we in Limeuil om de panoramatuinen te bezoeken, bij de samenvloeiing van de Dordogne en de Vézère. Om bij de tuinen te komen, moet je eerst flink klimmen door het middeleeuwse dorp, en met een kinderwagen is dat behoorlijk sportief. Boven is het uitzicht de moeite waard. Het bezoek is verdeeld in verschillende themetuinen, onder andere met geurspelletjes. Jongere kinderen kunnen zich langs de hele route vermaken met een raadselspel.
's Avonds aten we op het centrale plein van Issigeac, waar een foodtruck staat met lekkere burgers, een tip van onze gastheer en gastvrouw.
Om de dag te beginnen, bezochten we de kloostergang van de abdij van Cadouin. De abdij dateert uit 1115, en de kloostergang, die tijdens de Honderdjarige Oorlog werd verwoest, werd in de 15e eeuw herbouwd. De stijl heet “flamboyante gotiek”. De kloostergang is een beschermd historisch monument en staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Er is een audiogids, en met de kinderwagen naar binnen gaan is geen probleem. Goed om te weten: in de zomer zijn er ook avondbezoeken. Na afloop lunchten we op de markt voor de abdij.
De middag stond in het teken van de hangende tuinen van Marqueyssac. Ze liggen op een rotsuitloper die tot 130 meter hoog reikt en bieden een van de mooiste uitzichten over de Dordogne. Ze zijn in de lengte aangelegd, met meer dan 6 km schaduwrijke paden langs 150.000 met de hand gesnoeide buxusstruiken. In totaal beslaat het park 22 hectare. Je hebt er een prachtig uitzicht op de kastelen van Castelnaud en Beynac aan de ene kant, en op de meanders van de Dordogne en het dorp La Roque-Gageac aan de andere kant.
“In Marqueyssac wordt de buxus speels en vol beweging in de verf gezet, met ronde vormen en wolkensnoei.”
In het park lopen een paar pauwen vrij rond; ze zijn het symbool van de plek. Je kunt er ook het perfect bewaarde skelet van een Allosaurus bewonderen (7,50 meter lang en 2,50 meter hoog); deze dinosaurus leefde zo'n 150 miljoen jaar geleden.
Die dag werd er 38 °C voorspeld. Met een baby van 7 maanden speelden we liever op veilig en bleven we in de koelte. We genoten de hele middag van het zwembad en van de schaduw van de honderd jaar oude bomen in de tuin van onze B&B.
's Ochtends, voordat het te warm werd, bezochten we toch nog het kasteel van Biron. Het ligt vlak bij Monpazier, en op maandag hadden we geen tijd gehad om erheen te gaan. Het is een middeleeuws kasteel uit de 12e eeuw dat in de loop der eeuwen is veranderd: je ziet er de verschillende bouwstijlen naast elkaar, van de middeleeuwen tot de renaissance. Het ligt op een heuvel en biedt een panorama van meer dan 30 km. Het is ook een plek voor hedendaagse kunst, met tijdelijke tentoonstellingen.
's Avonds aten we in Issigeac bij Les Dîmes, een Frans-Braziliaans tapasrestaurant. Tot slot haalden we, nog steeds in het dorp, lekker ambachtelijk ijs om mee te nemen bij Le Bouchon Médiéval.
Dezelfde temperatuur als de dag ervoor, dus hetzelfde plan: 's ochtends op pad en 's middags naar het zwembad.
Net als Limeuil hoort Beynac-et-Cazenac bij de mooiste dorpen van Frankrijk. Het dorp begint aan de oever van de Dordogne, met zijn typische huizen met daken van stenen platen, en daarna klimmen de straatjes langs de rotswand omhoog naar het kasteel. Met een kinderwagen is dat niet makkelijk, want de straat is erg steil, en om het nog erger te maken moet je een paar trappen op voordat je bij het kasteel bent. Op de terugweg ontdekten we dat er een weg naar een parkeerplaats helemaal boven op de rotswand loopt.
Het kasteel bestaat uit gebouwen uit de 12e tot de 18e eeuw, die in de 20e eeuw zijn gerestaureerd. Omdat we de draagzak niet bij ons hadden, bezochten we het niet en hielden we het bij het uitzicht over de Dordognevallei.
Als je van kanoën houdt, is het stuk van Beynac-et-Cazenac tot La Roque-Gageac een topplek. Je peddelt langs de meanders van de Dordogne, met een prachtig uitzicht op de dorpen en op vier van de meest prestigieuze kastelen van de Périgord. Je kunt ook een rondvaart met gids maken aan boord van een gabare, een kleine traditionele boot waarmee vroeger goederen werden vervoerd.
Sarlat-la-Canéda, kortweg Sarlat, wordt de hoofdstad van de Périgord genoemd. We gingen er op zaterdag heen, op marktdag. De stad zat propvol toeristen en in alle straatjes van de middeleeuwse binnenstad stonden marktkramen of restaurantterrassen. Het probleem: vlak na onze aankomst brak er een flink onweer los, en in een vrolijke chaos probeerde iedereen te schuilen.
De stad ontwikkelde zich van de 12e tot de 16e eeuw. Het centrum bestaat uit smalle straatjes en pleintjes, omringd door herenhuizen met daken van stenen platen. Op de markt vind je alle specialiteiten (foie gras, walnoten, truffels en vijgen). De kerk Sainte-Marie, verbouwd door Jean Nouvel, is nu een overdekte markt. De deuren, elk uit één stuk, 15 meter hoog en 2 ton zwaar, zijn indrukwekkend.
We aten in een restaurant dat La Cour des Poètes heet. We hadden geluk dat we een overdekte plek vonden die groot genoeg was voor ons en de kinderwagen. Bij alle restaurants stonden mensen te wachten, want veel terrassen waren door de regen gesloten. Na het eten wandelden we verder door de straatjes.
Daarna bezochten we het kasteel van Commarque. Het ligt in de gemeente Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil, waar we het hierboven al over hadden. De parkeerplaats ligt een paar honderd meter voor het kasteel, dus je maakt eerst een korte boswandeling.
De plek is rijk aan geschiedenis: het kasteel staat boven een rotswand met daarin een troglodietenfort en een versierde prehistorische grot. Tegenover het kasteel, aan de andere kant van het dal, staat het kasteel van Laussel (zie de foto hierboven, die in het bos).
De vesting uit de 12e en 14e eeuw was een “gedeelde heerlijkheid”: de adellijke families woonden in de verschillende torens van dit versterkte dorp. Het is nog altijd eigendom van de familie de Commarque. Interessant is dat het kasteel bijna 400 jaar lang vergeten was. Hubert de Commarque werkt sinds 1962 aan de restauratie; daarvoor was het kasteel bijna helemaal overwoekerd. De toren van 80 meter biedt een mooi uitzicht, ondanks de piepkleine wenteltrap naar boven. Een beetje spannend met de draagzak.
De grotwoningen liggen aan de voet van het kasteel, in de rotswand. Bij archeologische opgravingen zijn sporen in de rots en voorwerpen uit de 9e tot de 16e eeuw gevonden, die bewijzen dat er in die periodes onafgebroken mensen hebben gewoond.
De grot zelf wijst op menselijke aanwezigheid sinds het Magdalénien (tussen 17.000 en 12.000 v.Chr.; het woord Magdalénien komt van de grot van La Madeleine, die ook in de Dordogne ligt). Het is een versierde grot, en de bekendste afbeelding is een paard op ware grootte, uitgehouwen in de rots, met een verbluffend realistisch hoofd.
's Avonds, terug in Issigeac, aten we bij La Brucelière, een uitstekend restaurant met een mooi terras. Het menu bestond uit een amuse, een voorgerecht, een hoofdgerecht, een dessert en friandises. Alles is traditioneel en lokaal. Een aanrader!
Aan het eind van de ochtend gingen we nog een keer naar de markt van Issigeac om te proberen een paar souvenirs te kopen. Daarna vertrokken we naar de grot van Maxange. Die lijkt nooit door mensen bewoond te zijn geweest, of er zijn in elk geval geen sporen van gevonden. Wel zitten er krassen in de rots die worden toegeschreven aan een holenbeer uit de laatste ijstijd.
De naam Maxange combineert de namen van Maximilien Caballero, die de grot ontdekte op het terrein van zijn steengroeve, en van Angel, zijn zoon, die het werk na hem voortzette om de grot open te stellen voor bezoekers. De grot werd pas in 2000 ontdekt. Bijzonder is het grote aantal geologische formaties. Je kent vast de klassieke stalactieten en stalagmieten, maar wat deze grot zo zeldzaam maakt, zijn de duizenden heliktieten (in het Frans “excentriques” genoemd). Dat zijn kalkuitgroeisels die alle kanten op groeien en de zwaartekracht lijken te tarten.
Na het bezoek stopten we aan de oever van de Dordogne, bij Siorac-en-Périgord, voor een tussendoortje. Geoffrey maakte van de gelegenheid gebruik om de drone boven de rivier te laten vliegen. Daarna gingen we terug om nog één keer van het zwembad van Château Gauthié te genieten.
Maandag was de dag van vertrek: we reden richting Poitiers om een paar dagen bij Sandrines ouders door te brengen. Voor we vertrokken, stopten we nog in La Roque-Gageac, dat we vanuit de tuinen van Marqueyssac al van ver hadden bewonderd. Net als Beynac-et-Cazenac ligt dit dorp, dat bij de mooiste dorpen van Frankrijk hoort, aan de oever van de Dordogne.
Het ligt tegen de rotswand aan en heeft een troglodietenfort uit de 12e eeuw. Later, in de renaissance, kwamen er huizen van gehouwen steen bij die het dorp verfraaiden. De rotswand vormt een natuurlijke zonneval, waardoor er plaats is voor een exotische botanische tuin met palmen, bananenbomen, bamboe en nog veel meer.
Voor ons was dit de laatste etappe van de reis. We vonden het zo fascinerend hoeveel de Dordogne onthult over onze voorouders, dat we de volgende uren in de auto vulden met het luisterboek “Les Enfants de la terre, tome 1 : Le Clan de l'ours des Cavernes” (De stam van de holenbeer, het eerste deel van de reeks De Aardkinderen).
Na een paar dagen in Poitiers gingen we, voordat we naar huis in Parijs reden, ook nog langs Saint-Nazaire om Geoffreys broer op te zoeken. Daarbij bezochten we meteen Pornichet en Guérande. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
Vond je dit artikel leuk? Bewaar het op Pinterest.
Volg ons op sociale media om op de hoogte te blijven van onze volgende reizen. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
