Door Geoffrey Ménissier, gepubliceerd op , bijgewerkt op .
Ook beschikbaar in: 🇫🇷 🇬🇧 🇪🇸 🇵🇹 🇩🇪 🇮🇹
In het kort
Een week kamperen met het gezin in de Lot, in het dal van de Dordogne. We verkenden het regionale natuurpark Causses du Quercy en ontdekten onder meer de dorpen Rocamadour en Saint-Cirq-Lapopie, de grot van Pech Merle en de Gouffre de Padirac. Hier lees je wat je in de Lot kunt doen voor een geslaagde gezinsvakantie.
0 reacties
In 2020 gingen we de Dordogne ontdekken: het was onze eerste vakantie met onze zoon Victor, geboren in 2019. Dat eerste artikel kun je hier lezen: De Dordogne met kinderen. We vonden het er geweldig, er is zoveel te doen: natuur, middeleeuwse dorpen en kastelen, lekker eten en grotten, vooral die van Lascaux. Dit jaar (2023) trokken we opnieuw langs de Dordogne, maar dit keer iets verder naar het oosten, in het departement Lot. Zo konden we plekken bezoeken die de vorige keer net te ver weg lagen, vooral Rocamadour, de Gouffre de Padirac en de beschilderde grot van Pech Merle.
Het was ook een primeur voor ons als gezin: we kozen voor een camping, “Village du Port” in Saint-Sozy. We kozen hem omdat hij schaduwrijk is, aan het water ligt en rustig is: auto's mogen er niet rijden. Voor de kinderen zijn er paarden, pony's en kippen. Voor ons een wijnbar en een paar streekspecialiteiten.
Toen we op zaterdagavond aankwamen, was na een snelle check-in het eerste doel de tent opzetten. Het is een van de gezinsmodellen van Decathlon, en we gebruikten hem voor het eerst. Binnen een uur stond alles en was het luchtbed opgeblazen. De plek is behoorlijk groot, ongeveer 100 m², met een watertappunt en een stroomaansluiting.
Daarna konden we aan ons tweede doel beginnen: iets te eten vinden! Op de camping staat elke avond een andere foodtruck, en die zaterdag was het Vietnamees (loempia's en samosa's). De eerste nacht verliep bijna zonder problemen: Victor had waarschijnlijk met het ventiel van het luchtbed gespeeld, en rond 2.00 uur lagen we bijna op de grond. Ik pompte het weer op, in de hoop niet te veel mensen wakker te maken…
Bij het opstaan probeerden we de douches van de camping, een heel prettig punt van ons verblijf: ze waren altijd erg schoon! Daarna vertrokken we voor onze eerste activiteit, een bezoek aan het middeleeuwse stadje Rocamadour. Onderweg stopten we eerst bij Dino-Park, om Victor een plezier te doen. Het is een korte wandeling door het bos, met levensgrote scènes van de dinosaurussen tot de eerste mensen. Er is ook een eigen grot (de grot van Carbonnières), ongeveer 300 meter diep, met een paar lichteffecten.
We reden verder richting Rocamadour en omdat het bijna middag was, stopten we bij de Borie d'Imbert. Dat was niet gepland, maar het was een leuke verrassing: we aten er lekkere lokale producten. Alles is goed doordacht: ze zorgen voor mandjes en bestek, en in de wei vind je picknicktafels. Na de lunch bezochten we de boerderij (geiten, koeien en varkens).
In Rocamadour bleek het erg druk te zijn. We vonden een parkeerplek naast het uitzichtpunt over het dal en begonnen na een paar foto's aan ons bezoek. Het is een klein dorp dat tegen de rotswand aan geplakt lijkt. Onderaan vind je kronkelende straatjes, bewaakt door een reeks versterkte poorten. Een grote trap van 216 treden leidt naar de Heiligdommen, zo'n honderd meter hoger. Het stadje stamt uit de middeleeuwen, maar werd in de 19e eeuw deels herbouwd omdat het flink in verval was geraakt. We begonnen bovenaan met het Bisschoppelijk Paleis en liepen daarna naar beneden, het stadje in. Er is tegenwoordig een systeem van liften, maar wij liepen liever. We namen de “heilige weg” om de trap te vermijden, want Victor was in slaap gevallen in zijn buggy. Met die hitte namen we meteen een ijsje.
We hebben hem zelf niet kunnen bezoeken, maar in Rocamadour ligt ook een beschilderde grot, de “Grotte des Merveilles”, waar je gravures en schilderingen ziet van negatieve handafdrukken, zes paarden, een hert en een katachtige. Ze zijn naar schatting meer dan 20.000 jaar oud.
(Soms moet je flink inzoomen op de plek die je zoekt voordat er activiteiten verschijnen.)
In 2020 hadden we Marqueyssac bezocht, met zijn tuin die het label “Jardin Remarquable” (Opmerkelijke Tuin) draagt. We verlieten de Lot om terug te gaan naar de Dordogne (Périgord Noir) en dit keer de tuinen van Eyrignac te ontdekken, die ook dat label hebben. Onderweg kwamen we langs een dorpsfeest, met een paar dansen in historische kostuums en eten voor de lunch.
Het bezoek aan de tuin duurde ongeveer twee uur. Je ontdekt er de kunst van het snoeien in vormen: planten bijvoorbeeld boetseren tot geometrische figuren of dieren. Een team van 6 tuiniers verzorgt het hele jaar door de 200 hectare van de tuin. Eyrignac is ook een watertuin: dankzij 7 bronnen zie je er talloze vijvers en fonteinen. De tuinen van Eyrignac zijn particulier bezit en zijn al 500 jaar in handen van dezelfde familie. De toegang kost € 12,90, gratis voor kinderen onder de 5 jaar.
Aan het eind van de dag probeerden we op de camping het zwembad, maar omdat het de week ervoor veel had geregend, was het nogal koud!
We hadden onze kaartjes voor de Gouffre de Padirac een paar weken van tevoren gereserveerd, want de plek is erg populair. Het is dan ook een van de parels van de Lot. Je daalt 103 meter af, via de trap of met de liften, wat je wilt, en loopt daarna ongeveer 1 km door de kloof. Een groot deel leg je per boot af over de ondergrondse rivier. Die rivier stroomt nog 19 km verder voordat ze in de Dordogne uitkomt. In totaal is er 42 km aan gangen in kaart gebracht, waarvan sommige volledig onder water staan. De gids vertelt de geschiedenis van de plek en de ontdekking ervan, en bij het Lac de la Pluie zie je de 60 meter hoge “Grande Pendeloque”, een van de grootste stalactieten ter wereld. Het water heeft hier miljoenen jaren aan de rots gesleten, waardoor sommige “kathedraalzalen” plafonds van 94 meter hoog hebben.
Het bezoek is heen en terug: we stapten weer op de boot richting uitgang. We waren via de trap afgedaald, maar omdat Victor honger begon te krijgen en zwaar werd in mijn armen, namen we de lift om makkelijker boven te komen. Meer informatie over de ontdekking van de Gouffre de Padirac vind je op de officiële website.
Rond lunchtijd vonden we een dorpje met een open bakkerij en hielden we een picknick. Daarna reden we naar Autoire om het dorp en zijn waterval te ontdekken. Het keteldal van Autoire wordt gevormd door 200 meter hoge kalksteenrotsen. De waterval stort zo'n 30 meter naar beneden. Lager ligt het dorpje, dat bij de “Plus Beaux Villages de France” (Mooiste Dorpen van Frankrijk) hoort. We aten er weer een lekker ijsje, Victors nieuwe passie. In de rotswanden liggen ook de ruïnes van het Château des Anglais, een overblijfsel uit de Honderdjarige Oorlog.
Aan het eind van de dag gingen we aan de Dordogne zitten om onze voeten in het water te steken. We zaten helemaal aan het einde van de camping, en aan de overkant van de rivier zagen we het dorp Meyronne met zijn oude huizen. Er kwamen veel kano's voorbij op de Dordogne, maar Victor was helaas nog te jong om het te proberen.
Deze dag stond in het teken van het kasteel van Castelnau-Bretenoux. Het ligt in de gemeente Prudhomat en is ongeveer 800 jaar oud. Het staat indrukwekkend boven op een heuvel en de roodgetinte steen geeft het een unieke uitstraling. We bekeken de grote binnenplaats en daarna een paar mooi ingerichte en gemeubileerde zalen. De geschiedenis van de plek lees je op de officiële website. In een “speelhoek” kunnen kinderen de kasteelmuren bouwen met kartonnen stenen: Victor vond het geweldig en het was moeilijk om hem mee te krijgen!
Na het bezoek lunchten we op het terras van het restaurant aan de voet van het kasteel, “Les Remparts”. De streekgerechten zijn lekker en het personeel is vriendelijk: een aanrader.
Voordat we naar Collonges-la-Rouge gingen, stopten we in de schaduw aan de Dordogne. Victor deed een kort middagdutje en wij maakten van de gelegenheid gebruik om uit te rusten en ons eten te laten zakken.
Collonges-la-Rouge ligt in de Corrèze. De naam komt van de kleur van de bouwsteen, een rode zandsteen. We slenterden door de middeleeuwse straatjes en keken rond in een paar ambachtswinkels. We bewonderden de versterkte torens, waaraan het de bijnaam “stad van de 25 torens” te danken heeft.
Aan het eind van de dag genoten we weer van het zwembad van de camping, dat inmiddels (een beetje) was opgewarmd.
Op donderdagochtend was er op de camping een kleine activiteit waarbij de kinderen eieren uit het kippenhok mochten rapen, dus de ochtend verliep heel rustig voordat we verder naar het zuiden trokken. We verlieten het dal van de Dordogne voor dat van de Lot, op weg naar de beschilderde grot van Pech Merle. Samen met Lascaux, dat we in 2020 zagen, is het een van de belangrijkste plekken voor grotkunst in de regio. Alleen is het hier geen replica: je ziet de originele werken! Daarom worden er vrij weinig bezoekers per dag toegelaten en sta je maar kort voor de werken, om ze te beschermen.
Het bezoek begint met een korte uitleg over de grot en de ontdekking ervan, daarna liepen we de trap af met onze audiogidsen (de gids gaat met je mee, de oortjes zijn er alleen om hem beter te verstaan). Ik heb hier geen foto's, want fotograferen is in de grot verboden. Er is veel te zien in Pech Merle: geologische bijzonderheden, sporen van holenberen en van menselijke activiteit (versteende voetafdrukken, rotsschilderingen en gravures). Er zijn hier 700 geschilderde of gegraveerde motieven geteld. Van al die wonderen zijn twee panelen bijzonder indrukwekkend. Het eerste toont 11 mammoeten, 5 bizons, 4 paarden, 4 oerossen en een groep rode stippen: dat is de “Zwarte Fries”. Het tweede, het paneel van de “Gevlekte Paarden”, toont meerdere paarden en negatieve handafdrukken; de kunstenaar gebruikte de vorm van de rots om het hoofd van het paard te schilderen. Vooraf reserveren is absoluut noodzakelijk.
Na het bezoek gingen we het dorp Saint-Cirq-Lapopie ontdekken. Het middeleeuwse dorp ligt zo'n honderd meter boven de rivier de Lot en is een doolhof van kronkelende straatjes, waar we een klein uurtje rondliepen. Ook dit dorp hoort bij de “Plus Beaux Villages de France”. Klim naar de Rocher de Lapopie voor een uitzicht van 360° over het dal en het dorp, en sla de kerk niet over. We besloten er te eten, bij restaurant Lou Bolat. Het is heel lekker, met lokale gerechten, en vanaf het terras heb je een prachtig uitzicht over het dorp.
Omdat we de avond ervoor vrij laat terug waren, sliepen we die ochtend een beetje uit. Daarna gingen we de omgeving van Saint-Sozy verkennen. Vanuit het dorp vertrekken verschillende wandelingen. We kozen een vrij korte, want het was al warm. Die bracht ons naar een zijarm van de Dordogne, omringd door kalksteenrotsen. We maakten van de gelegenheid gebruik om te zwemmen, en ik vond het water zelfs warmer dan dat van het zwembad! Het pad is een lus van 6 km, maar we liepen maar een deel ervan. Als je doorloopt, kun je de rotsen beklimmen naar het uitzichtpunt van de Roc Coulon.
Aan het eind van de dag streken we weer neer in de bar van de camping, met koude drankjes. Het is er fijn ingericht: een paar tafels, bankjes met comfortabele kussens en zodra het donker wordt, steken ze kleine kampvuurtjes aan. De sfeer is heel ontspannen.
Er is nog veel meer te zien in de streek, maar we hadden besloten niet overal heen te rennen en de tijd te nemen. Tijdens je verblijf kun je talloze charmante stadjes en dorpen bezoeken (zoals Loubressac, Carennac, Cardaillac…), over de Pont Valentré in Cahors lopen, de grotten van Lacave ontdekken (vlak bij Saint-Sozy) en nog veel meer plekken. Laat gerust een reactie achter onderaan de pagina om ons te vertellen waar jij bent geweest.
Wij vertrekken nu voor een tweede week vakantie in de Auvergne. Tot snel!
Vond je dit artikel leuk? Bewaar het op Pinterest.
Volg ons op sociale media om op de hoogte te blijven van onze volgende reizen. Laat gerust een reactie achter of stel een vraag onderaan de pagina. Tot snel!
